تصوری متمایز از خدا در میان بنی‌اسرائیل در شام پدید آمد.

خدا را چگونه می‌بینید؟ شاید به‌عنوان آفریننده‌ی جهان، قادر مطلق یا حضوری معنوی؟ هزاران سال است که تصورات متفاوتی از خدا وجود داشته‌اند؛ بهترین راه درک این تصورات، دنبال کردن آن‌ها هنگام پدیدار شدن در تاریخ‌های به‌هم‌پیوسته‌ی دین‌های یهودی، مسیحی و اسلامی است. این سفر از ۱۴۰۰۰ سال پیش در خاورمیانه آغاز می‌شود. در آنجا، قبایل چندخداپرست تصورات خود را از خدایان پرورش دادند. بین‌النهرین در عراق امروزی، مهد تمدن غرب، را در نظر بگیرید.

مردم ساکن آنجا جامعه را چیزی شکننده می‌دیدند؛ آن‌ها خدایانی را می‌پرستیدند که با نیروهای بی‌نظمی مقابله می‌کردند و آشوب را فرومی‌نشاندند. اسطوره‌ی آفرینش بابلی، Enuma Elish («انوما الیش»)، داستان پدید آمدن نخستین خدایان از برهوتی آغازین را روایت می‌کند. این خدایان با آب، زمین و آسمان پیوند داشتند. سپس مردوک، خدای بابلی، با آمیختن خون خود با خاک، بشر را آفرید؛ این یعنی انسان‌ها را ذاتاً نیمه‌الهی می‌دانستند. اما یک گروه به‌خاطر اندیشه‌هایشان درباره‌ی امر الهی متمایز بودند: بنی‌اسرائیل. آن‌ها حدود سال ۱۸۵۰ پیش از میلاد در کنعان، در جنوب شام، ساکن شده بودند و ادعا می‌کردند از نسل ابراهیم و نوه‌اش یعقوب هستند که اسرائیل نیز نامیده می‌شد.

بنی‌اسرائیل در ابتدا دیدگاه مشابهی درباره‌ی قدرت الهی داشتند؛ اما شروع به پرستش خدایی یگانه کردند که از یکی از صورت‌های خدای برتر آسمانی یا خدای آسمان در آیین‌های چندخداپرستانه پدید آمده بود. در نخستین کتاب‌های Bible («کتاب مقدس»)، یعنی Genesis («پیدایش») و Exodus («خروج») که در قرن هشتم پیش از میلاد نوشته شدند، از خدا هم با نام «الوهیم» و هم با نام «یهوه» یاد می‌شود. الوهیم خدای برتر بنی‌اسرائیل بود؛ درحالی‌که یهوه به معنای «خدای پدران ما» است. بنابراین، کاملاً ممکن است که دو خدای جداگانه‌ی چندخداپرستان، هر یک با قلمرو محلی مشخصی، با یکدیگر ادغام شده باشند. در واقع، پس از بازگشت بنی‌اسرائیل از دوران بردگی در مصر، آن‌ها سوگند خوردند که یهوه را تنها خدای خود قرار دهند. در مقابل، گفته می‌شود که یهوه وعده داد از بنی‌اسرائیل محافظت کند.