موجز ۱ از ۶ · ۲ دقیقه
بخش اول: همه‌چیز در روایت است
وقتی هاردی ۱۶ سال داشت، خانواده‌اش همگی سوار ماشین شدند تا برای دیدن دوستی، مسیری پنج‌ساعته را طی کنند. اما در میانه‌ی راه، مادرش خسته شد. هاردی آن زمان تازه رانندگی را شروع کرده بود؛ بنابراین داوطلب شد پشت فرمان بنشیند و بگذارد مادرش استراحت کند. مادرش ظرف چند دقیقه به خواب رفت.
با فرارسیدن شب، هاردی وارد بخشی از جاده شد که در دست ساخت بود. او با دقت رانندگی می‌کرد؛ اما به‌هیچ‌وجه نمی‌توانست بداند که کمی جلوتر، بخش بلندی از مانع محدوده‌ی عملیات ساختمانی از جای خود افتاده بود. وقتی ماشین به قسمت بدون حفاظ و پوشیده از آوار برخورد کرد، چرخید، واژگون شد و در سمت مقابل جاده فرود آمد. تصویر بعدی که هاردی به یاد داشت، مادرش بود که در فاصله‌ی ۵۰ فوتی ماشین روی جاده افتاده بود.
مادرش را با پرواز به بخش مراقبت‌های ویژه منتقل کردند؛ مادرش هفته‌ها در کما بود. پسرانش مطمئن نبودند که مادرشان زنده می‌ماند. خوشبختانه، مادرش به هوش آمد؛ اما بیش از یک سال بدنش در گچ بود و در دو دهه‌ی پس از آن، مدام درد می‌کشید.
درحالی‌که خانواده‌ی هاردی برای چندین سال به‌سختی می‌توانستند درباره‌ی تصادف صحبت کنند؛ مادرش تصمیم گرفت این حادثه را لحظه‌ای سرنوشت‌ساز ببیند که هدف زندگی‌اش را روشن کرده بود: بزرگ کردن سه پسرش. مادرش ملایم‌تر و دلسوزتر شد و برای ابراز قدردانی از چیزهای کوچک، از هیچ تلاشی دریغ نکرد. مادرش به‌جای تبدیل شدن به خود آینده‌ای تلخ‌کام، به خود آینده‌ای بهتر تبدیل شد.
تجربه‌های گذشته‌تان، اگر منفی دیده شوند، می‌توانند تهدیدی بزرگ برای خود آینده‌تان باشند. در واقع، پژوهش‌ها نشان می‌دهند که اهمیت رویدادهای مشخص به‌هیچ‌وجه به اندازه‌ی معنایی نیست که به آن رویدادها نسبت داده می‌شود.
سخت‌ترین لحظه‌هایتان می‌توانند دگرگون‌کننده‌ترین آموزگاران شما باشند؛ اگر به آن لحظه‌ها اجازه دهید. وقتی شما بر تجربه‌هایتان مسلط باشید، به‌جای اینکه تجربه‌هایتان بر شما مسلط باشند، می‌توانید روایتی بسازید که به‌شکلی قدرتمند در خدمت خود آینده‌تان باشد.
پس دفعه‌ی بعد که فاجعه‌ای رخ داد، مادر دکتر هاردی را به یاد بیاورید. داستانی انتخاب کنید که شما را بهتر کند، نه تلخ‌کام.