دیدن و دیده شدن

نمایشنامه‌نویس ایرلندی، جورج برنارد شاو، زمانی نوشت: «بدترین گناه در حق همنوعانمان این نیست که از آن‌ها متنفر باشیم، بلکه این است که به آن‌ها بی‌اعتنا باشیم: این جوهر ناانسانی بودن است.» به بیان دیگر، بی‌رحمانه‌ترین مجازاتی که می‌توانید بر آدم دیگری تحمیل کنید این است که با او طوری رفتار کنید که انگار اهمیتی ندارد - یا وجود ندارد. در طرف مقابل، یکی از بزرگ‌ترین هدیه‌هایی که می‌توانید به دیگران بدهید دیدن و فهمیدن آن‌هاست. اینکه بشنوید کسی استعدادی را در شما می‌بیند و می‌ستاید که شاید خودتان هم از آن خبر نداشته باشید، می‌تواند زندگی‌تان را دگرگون کند.

یا اینکه کسی دقیقاً بفهمد شما در دقیقاً همان لحظه‌ی درست به چه نیاز دارید، و آن را با گرمی و محبت به شما بدهد. جدا از حس رضایتی که این کار به همراه دارد، دلیل‌های زیادی برای پروردن مهارت دیدن دیگران وجود دارد. اول و مهم‌تر از همه اینکه بسیاری از مهم‌ترین تصمیم‌های زندگی‌تان به آن بستگی دارند. باید بتوانید همسر احتمالی‌تان را فراتر از ظاهر و چشم‌انداز شغلی‌اش ببینید و بفهمید که آیا با هم سازگارید؛ باید بتوانید ببینید که آیا کارمند یا هم‌خانه‌ی احتمالی در بحران آرام می‌ماند و با دیگران بخشنده است یا نه. فراتر از این، جامعه‌ها در سراسر جهان در تلاش‌اند دموکراسی‌هایی بسازند که بیش از هر زمان دیگری چندفرهنگی‌اند. برای اینکه این جامعه‌ها شکوفا شوند، شهروندان باید بتوانند فراتر از نژاد، قومیت و ایدئولوژی را ببینند.

اما در حال حاضر، این مهارت‌ها کم‌اند. سیاه‌پوستان احساس می‌کنند سفیدپوستان نابرابری‌های نظام‌مندی را که آن‌ها تجربه می‌کنند نمی‌فهمند. مردم جامعه‌های روستایی احساس می‌کنند جامعه‌های ساحلی آن‌ها را نادیده می‌گیرند و تحقیرشان می‌کنند. این فهرست ادامه دارد.

ترمیم بافت ازهم‌گسیخته‌ی اجتماعی به معنای پرداختن هم‌زمان به همه‌ی این مشکلات نیست. در عوض، این کار از سطح فرد شروع می‌شود. فقط وقتی هر کدام از ما توانایی‌مان را در دیدن و فهمیدن دیگران بهتر کنیم، می‌توانیم کم‌کم بافت گسترده‌تر اجتماعی را دوباره به هم بدوزیم.