رواقیون به زندگی بافضیلت و خردمندانه در هماهنگی با طبیعت باور دارند.

فلسفه‌ی رواقی، مانند همه‌ی فلسفه‌ها، اصولی بنیادین دارد. اگر از قبل تصوری از معنای واژه‌ی «رواقی» داشتید، شاید گمان می‌کردید که این واژه مترادف با «خویشتن‌داری در سختی‌ها» است. اما این فقط بخشی از معنای رواقی بودن است. اگر بخواهید اصول این فلسفه‌ی باستانی را در یک ایده خلاصه کنید، آن ایده چنین خواهد بود: زندگی رضایت‌بخش یعنی زندگی در هماهنگی با نظم طبیعی امور.

از نظر رواقیون، زندگی در هماهنگی با طبیعت کاری منطقی و معقول بود. به‌هرحال، شما از طبیعت می‌آیید و سرانجام به طبیعت بازمی‌گردید. بنابراین تا زمانی که زنده هستید، کار خردمندانه و بافضیلت این است که مطابق با طبیعت عمل کنید. از دید یک رواقی، بخش مهمی از زندگی در هماهنگی با طبیعت، پذیرفتن سرنوشت همان‌گونه که هست است، نه آن‌گونه که باید باشد یا ممکن است باشد. مردانی مانند مارکوس اورلیوس باور داشتند زندگی‌ای که نصیبشان شده، درست به‌اندازه‌ی هر زندگی دیگری که می‌توانستند آرزویش را داشته باشند خوب است. اندیشیدن به‌گونه‌ای دیگر، نامعقول و غیرمنطقی بود.

این بدان معنا نیست که رواقیون بدون داشتن ترجیحاتی زندگی می‌کنند. یک رواقی، مانند هر کس دیگری، ترجیح می‌دهد سالم باشد نه بیمار؛ ثروتمند و برخوردار از امکانات باشد نه فقیر. بااین‌حال، رواقیون باور داشتند که همان طبیعت در وجود هر فرد جریان دارد، خواه ثروتمند و قدرتمند باشد یا بیمار و فقیر باشد؛ هر فرد باید صرف‌نظر از شرایط کنونی خود، خردمندانه و بافضیلت زندگی کند. در واقع، اغلب افراد ثروتمند و موفق هستند که در زندگی بافضیلت ناکام می‌مانند. یکی از واقعیت‌هایی که از چشم مارکوس اورلیوس و دیگر رواقیون نخستین دور نماند، این بود که افراد ثروتمند و قدرتمند اغلب زندگی خود را در پی لذت‌هایی هدر می‌دادند که سرانجام آن‌ها را تیره‌روز می‌کردند. چنین زندگی‌ای به‌سختی می‌توانست بافضیلت باشد.

اما از دیدگاه فلسفه‌ی رواقی، فضیلت دقیقاً چیست؟ و اصلاً چرا مهم است که بافضیلت زندگی کنیم؟