برای اینکه ابریادگیرنده شوید، اول باید خودتان را آرام کنید.

یک ارائه‌ی کاری را در میانه‌ی صبح تصور کنید. شما به همکاری گوش می‌دهید که جلوی یک تخته‌ی سفید ایستاده است و ایده‌ی تازه‌ای را توضیح می‌دهد. پس از مدتی، او رو به جمع می‌کند و می‌پرسد کسی سؤالی دارد یا نه. شما سؤالی می‌پرسید و ایده‌ی او را به چالش می‌کشید.

سپس همکارتان مؤدبانه و با دقت توضیح می‌دهد که چرا اشتباه می‌کنید. اما شما به جای گوش دادن به پاسخ او، فقط این را می‌شنوید که با شما مخالفت می‌کند. در درونتان احساس شرمندگی می‌کنید - حتی کمی عصبانی هستید از اینکه جلوی هم‌تیمی‌هایتان کم آورده‌اید. اینجا چه اتفاقی دارد می‌افتد؟ شما به جای اینکه بی‌طرفانه وارد بحث شوید و بپذیرید که ممکن است اشتباه کنید، گذاشته‌اید منیتتان بر شما چیره شود. این راه یادگیری نیست.

پیام اصلی اینجا این است: برای اینکه ابریادگیرنده شوید، اول باید منیتتان را آرام کنید. منیت ما اغلب سد راه هر یادگیری واقعی‌ای می‌شود. منیت ما را قانع می‌کند که همیشه حق با ماست - که شیوه‌ی ما در دیدن جهان شیوه‌ی درست است. وقتی منیت ما زخم می‌خورد، واکنش منفی نشان می‌دهیم. ما درها را می‌بندیم و غیرمنطقی رفتار می‌کنیم - حتی وقتی در اعماق وجودمان می‌دانیم که ممکن است اشتباه کرده باشیم. پس نخستین گام برای اینکه یادگیرنده‌ی قوی‌ای شویم آرام کردن منیت است.

فقط وقتی می‌توانیم با فروتنی و بی‌آنکه منیتمان برای جلب توجه هیاهو کند به جهان نگاه کنیم، چیزها را روشن می‌بینیم. بیایید به مثال ارائه‌ی کاری برگردیم و رویکرد دیگری را در نظر بگیریم. به جای اینکه وقتی حرفتان به چالش کشیده می‌شود دلخور شوید، کمی وقت بگذارید و به دیدگاه طرف مقابل گوش کنید و درباره‌اش تأمل کنید. از او بپرسید چگونه به نتیجه‌اش رسیده است و آن را با استدلال خودتان مقایسه کنید. سپس با روحیه‌ی همکاری و با آرامش موافقت یا مخالفت کنید. اما هر کاری می‌کنید، خودتان را با ایده‌هایتان یکی ندانید.

شما ایده‌هایتان نیستید. تمام هدف بحث صادقانه کشف ایده‌ای بهتر است - با هم. رها کردن خودتان از منیتتان نیاز دارد که هویتتان را از نو تعریف کنید. شاید مدرک دکترا گرفته باشید، یا دیگران به شما برچسب «باهوش.

» زده باشند. هرچند می‌توانید به دستاوردهایتان افتخار کنید، اما اینکه خودتان را بهترین بدانید کمکتان نمی‌کند جهان را از دیدگاهی تازه یا متفاوت ببینید. به جای اینکه به دستاوردهای گذشته‌تان تکیه کنید، باید یاد بگیرید خودتان را با کیفیت فکر کردن، گوش دادن، ارتباط گرفتن و همکاری‌تان تعریف کنید. فقط آن وقت است که واقعاً می‌توانید یاد بگیرید.