کنراد آدناور با راهبرد فروتنی، نظم را در آلمان پس از جنگ بازگرداند.

پس از پایان جنگ جهانی دوم در اروپا، آلمان در وضعیت فروپاشی قرار داشت. آلمان از نظر نظامی کاملاً شکست خورده بود؛ آلمان مشروعیت بین‌المللی خود را از دست داده بود؛ و آلمان تقسیم شده بود و در اشغال نیروهای متفقین قرار داشت که عملاً بر چهار منطقه‌ی آن حکومت می‌کردند. کمبود مواد غذایی مردم را گرسنه نگه می‌داشت؛ درحالی‌که نرخ مرگ‌ومیر نوزادان به دو برابر نرخ آن در دیگر نقاط اروپای غربی رسیده بود. بازارهای سیاه بی‌مهار شده بودند؛ خدمات پستی به‌کلی متوقف شده بود؛ و قطارها در بهترین حالت هم پیش‌بینی‌ناپذیر بودند.

آلمان افزون بر این دشواری‌های مادی، بار اخلاقی سنگینی نیز بر دوش داشت. آلمان به رهبری نیاز داشت که بتواند به التیام زخم‌های ملت کمک کند، عزت و مشروعیت را بازگرداند و تعیین کند که آلمان چگونه به سوی آینده پیش برود. در آلمان غربی، این رهبر کنراد آدناور، شهردار پیشین کلن، بود. آدناور حتی پیش از آغاز جنگ نیز مخالف هیتلر بود؛ و نخستین سخنرانی عمومی آدناور پس از جنگ، بازتاب همین نگرش بود. آدناور در سخنرانی خود در دانشگاه کلن از مخاطبان پرسید: چگونه ممکن است که نازی‌ها به قدرت رسیدند؟ آدناور اعلام کرد که آلمان پیش از آنکه بتواند راهی به سوی آینده‌ای بهتر پیدا کند، باید با گذشته‌ی خود کنار بیاید.

از این سخنان روشن بود که راهبرد آدناور بر فروتنی استوار خواهد بود؛ بر پذیرفتن گذشته و جبران آن، هم‌زمان با ادغام در اروپای آینده. برای این منظور، آدناور توافقی برای پرداخت ۱٫۵ میلیارد دلار غرامت به دولت اسرائیل را تصویب کرد. آدناور همچنین مجموعه‌ای از تحقیقات درباره‌ی جنایت‌های جنگی را انجام داد که عمدتاً بر نازی‌های پیشین بلندپایه متمرکز بود. آدناور می‌دانست که آلمان بدون کمک خارجی نمی‌تواند دوام بیاورد. بنابراین آلمان باید شور ملی‌گرایانه‌ی پیشین خود و نیز گرایش خود به بهره‌برداری از موقعیت جغرافیایی‌اش برای جلب حمایت، قدرت و اقتدار را کنار می‌گذاشت.

بنابراین آدناور در دوران صدراعظمی خود بر تقویت روابطش با غرب، به‌ویژه ایالات متحده، تمرکز کرد. آدناور همچنین در پی آشتی با فرانسه بود. و تلاش‌های آدناور موفقیت‌آمیز بود. در سال ۱۹۵۵، آلمان غربی به کشوری دارای حاکمیت مستقل تبدیل شد؛ این تحول پایان اشغال نظامی سرزمین آلمان غربی به دست متفقین را رقم زد. دو روز پس از اعلام این موضوع، آدناور به پاریس سفر کرد؛ آلمان غربی سپس در ناتو جایگاهی برابر پیدا کرد. راهبرد فروتنی به آلمانِ آدناور کمک کرده بود که به هدف خود، یعنی برابری، برسد.