وقتی یاد بگیرید چگونه خودِ جنسی‌تان را پرورش دهید، رسیدن به برانگیختگی واقعی ممکن می‌شود.

بسیاری از درمانگران و کتاب‌های راهنمای مسائل جنسی به شما می‌گویند که رابطه‌ی جنسی را می‌توان در «اصطکاک به‌علاوه‌ی خیال‌پردازی» خلاصه کرد. اما زوج‌هایی که تلاش کرده‌اند میل خود را دوباره شعله‌ور کنند و ناکام مانده‌اند، می‌دانند که رابطه‌ی جنسی چیزی فراتر از این است. چیز دیگری کم است؛ چیزی که درک آن دشوارتر است: احساس برانگیختگی واقعی. وقتی برانگیخته می‌شویم، سه تغییر روان‌شناختی رخ می‌دهد.

اول، احساس می‌کنیم مسحور شده‌ایم؛ غرق می‌شویم و هرگونه درکی از زمان را از دست می‌دهیم. سپس به حالت ذهنی ابتدایی‌تر و خودخواهانه‌تری بازمی‌گردیم. در نهایت، نسبت به خودمان احساس خوبی پیدا می‌کنیم؛ انگار شریک زندگی‌مان می‌تواند واقعاً ما را ببیند. فرمول‌ها در جست‌وجوی برانگیختگی می‌توانند کاملاً بی‌فایده باشند. اما قواعد مشخصی برای دل وجود دارند که می‌توانید یاد بگیرید تا به فراهم کردن شرایط آرمانی برای شکوفایی برانگیختگی کمک کنید. پیام اصلی این است: وقتی یاد بگیرید چگونه خودِ جنسی‌تان را پرورش دهید، رسیدن به برانگیختگی واقعی ممکن می‌شود.

قواعد دل بیش از آنکه نیاز به پیروی داشته باشند، نیاز به درک شدن دارند. این قواعد در قلمرو پیوندی حقیقی و اصالت وجود دارند. در اینجا خودِ جنسی‌تان را پیدا خواهید کرد: احساسی شهوانی و بسیار شخصی. ویژگی این احساس نه شهوت، بلکه قدردانی و شگفتی است. خودِ جنسی بسیار صادق است؛ اما واژگانش عمدتاً به «بله» یا «نه» محدود می‌شوند. تلاش برای وادار کردن خودِ جنسی به تبدیل یک «نه» به یک «بله»، تقریباً رابطه‌ی جنسی بد را تضمین می‌کند.

این همان اتفاقی بود که برای کارمن افتاد؛ کارمن هنگام رابطه‌ی جنسی با شوهرش اسکات نمی‌توانست چیزی احساس کند. وقتی روی کاناپه‌ی اتاق نشیمن یکدیگر را می‌بوسیدند، کارمن برانگیخته می‌شد. اما همین که به اتاق‌خواب می‌رفتند، ذهن کارمن درگیر این نگرانی می‌شد که «ایرادی» در او وجود دارد؛ و از نظر ذهنی خاموش می‌شد. چیزی که بیشتر مردم نمی‌دانند این است که مسئول برانگیختگی خودشان هستند. بنابراین نویسنده به کارمن پیشنهاد کرد برای آماده کردن حال‌وهوای خودش دو کار انجام دهد. اول، از اسکات بخواهد تلاش نکند او را به اوج لذت جنسی برساند؛ کارمن نگران بود که اگر به اوج نرسد، اسکات ناراحت شود؛ این نگرانی کارمن را از لحظه بیرون می‌کشید.

دوم، اگر وقتی روی کاناپه بودند احساس برانگیختگی می‌کرد، سعی کند روی همان کاناپه بماند. هفته‌ی بعد، کارمن گزارش داد که رابطه‌ی جنسی‌شان روی کاناپه شهوانی‌تر بوده است. اما کارمن هنوز پریشان بود. کارمن اعتراف کرد که خودش را به «روش غلط» به ارگاسم می‌رساند: در وان حمام، درحالی‌که کلیتوریسش زیر جریان آب قرار دارد. نویسنده به کارمن گفت که هیچ کار اشتباهی انجام نمی‌دهد. اما این باور که کارمن آسیب‌دیده است، طی سال‌ها قدرت زیادی پیدا کرده بود.

برای اینکه خودِ جنسی کارمن شاد باشد، به پذیرش نیاز داشت. کارمن که خیالش آسوده شده بود، چند هفته بعد برای اولین بار با دست‌هایش خودش را به ارگاسم رساند. کارمن هنگام رابطه‌ی جنسی با اسکات هم توانست برانگیختگی‌اش را حفظ کند؛ و سرانجام در آغوش شوهرش به اوج لذت جنسی برسد.