حس هویت را فعال کنید

واژه‌ها همه‌جا دوروبر ما هستند. هر کدام از ما روزانه حدود ۱۶٬۰۰۰ واژه به کار می‌بریم. بااین‌حال، به‌ندرت به این فکر می‌کنیم که از چه واژه‌هایی استفاده می‌کنیم.

معلوم شده است که این انتخاب می‌تواند بسیار مهم باشد.

در سال ۲۰۱۴، دانشمندان پژوهشی انجام دادند تا دریابند چگونه می‌توان بچه‌ها را به مرتب کردن واداشت. دانشمندان به کودکان چهار تا پنج‌ساله اجازه دادند کمی بازی کنند و سپس صبر کردند تا کودکان مشغول فعالیت دیگری شوند. بعد، از کودکان خواستند وسایل را مرتب کنند. دانشمندان از یک گروه از بچه‌ها خواستند در جمع کردن اسباب‌بازی‌ها «کمک کنند»؛ درحالی‌که از گروه دیگر خواستند در جمع کردن اسباب‌بازی‌ها «کمک‌کننده» باشند.

فکر می‌کنید کدام گروه بیشتر احتمال داشت وسایل را مرتب کند؟

بچه‌هایی که تشویق شده بودند «کمک‌کننده» باشند.

این ما را به نخستین ترفندمان می‌رساند: استفاده از واژه‌هایی که حس هویت را فعال می‌کنند.

یک راه برای این کار، استفاده از اسم به‌جای فعل است؛ همان کاری که در پژوهش انجام شد. اسم‌ها برچسب‌های دسته‌بندی را به ذهن می‌آورند. این همان تفاوت میان «ربکا می‌دود» و «لیزا دونده است» است. برچسب‌های دسته‌بندی مانند «دونده» نوعی ماندگاری را القا می‌کنند. این برچسب‌ها ما را به این فکر می‌اندازند که یک ویژگی، جزئی جدانشدنی از شخصیت فرد است. دویدن بخشی پایدار از هویت لیزا به نظر می‌رسد؛ درحالی‌که ربکا فقط گاهی نرم می‌دود.

به همین دلیل، استفاده از اسم‌ها می‌تواند کمک کند افراد را به انجام کاری خوب وادار کنیم. بچه‌ها شاید نخواهند در آن لحظه «کمک کنند»؛ اما بچه‌ها می‌خواهند «کمک‌کننده» دیده شوند. در سال ۲۰۰۸، راهبردپردازان سیاسی از این اصل برای افزایش مشارکت رأی‌دهندگان استفاده کردند. کارزارها به‌جای تشویق مردم به «رأی دادن»، از «رأی‌دهنده بودن» صحبت کردند. این کار مؤثر بود: مشارکت رأی‌دهندگان ۱۵ درصد افزایش یافت.

راه دیگری برای فعال کردن حس هویت خودمان، استفاده از واژه‌ی «نمی‌کنم» به‌جای «نمی‌توانم» است. برای مثال، وقتی رژیم داریم، معمولاً چیزهایی مثل این می‌گوییم: «الان نمی‌توانم کیک شکلاتی بخورم، چون سعی می‌کنم سالم باشم.» اما این حرف القا می‌کند که در واقع می‌خواهیم کیک بخوریم؛ فقط نیرویی بیرونی جلوی این کار را گرفته است. این، مقاومت کردن را بسیار سخت‌تر می‌کند. پس دفعه‌ی بعد که می‌خواهید عادتی را تغییر دهید، با «نمی‌کنم» حرف بزنید: «من کیک شکلاتی نمی‌خورم.» «نمی‌کنم» حس هویت ما را فعال می‌کند؛ و این باعث می‌شود احساس توانمندی کنیم. این واژه القا می‌کند که ما سعی نمی‌کنیم سالم باشیم؛ ما سالم هستیم.