با پذیرفتن رازهای جهان، با نگاهی تازه به جهان نزدیک شوید.

وقتی آلبرت اینشتین با مسئله‌ای دشوار روبه‌رو می‌شد، آیین کوچکی داشت که به او کمک می‌کرد بن‌بست‌های ذهنی‌اش را بشکند. نه، او به سراغ کتاب‌ها نمی‌رفت یا ساعت‌ها روی تخته‌سیاه معادله‌ها را حل نمی‌کرد. او فقط بیرون می‌رفت. بله، درست است.

وقتی این فیزیک‌دان بزرگ دیگر نمی‌دانست چه کند، به باغ‌های اطراف محوطه‌ی دانشگاه می‌رفت و قدم می‌زد. او آنجا در سکوت به منظره‌ی پیرامونش می‌اندیشید. اما به دنبال هیچ پاسخ مشخصی نبود. او صرفاً شکوه طبیعت را تماشا می‌کرد و اجازه می‌داد پیچیدگی زیست‌بوم‌های زمین او را غرق شگفتی کند. برای اینشتین، فهمیدن طبیعت هدف نبود. هدف او این بود که با پذیرفتن اینکه جهان همیشه تا حدی فراتر از آنچه شناختنی است باقی می‌ماند، ذهنش را پاک کند.

پیام اصلی این است: با پذیرفتن رازهای جهان، با نگاهی تازه به جهان نزدیک شوید. اینشتین تنها دانشمندی نبود که از ناشناختنی‌ها الهام می‌گرفت. کارل سیگن، اخترشناس، ادوارد ویتن، فیزیک‌دان، و جین گودال، دانشمند رفتارشناسی نخستی‌ها، همگی به‌شیوایی درباره‌ی اهمیت راز در کارشان سخن گفته‌اند. این پژوهشگران نامدار زندگی حرفه‌ای خود را وقف مطالعه‌ی جهان طبیعی کردند؛ بااین‌حال، هرکدام بی‌درنگ اذعان کرده‌اند که بعضی جنبه‌های زندگی فراتر از درک ما باقی خواهند ماند. پذیرفتن پیچیدگی شگفت‌انگیز جهان طبیعی به ما اجازه می‌دهد هر روز را با حس حیرت آغاز کنیم. ماهیت عجیب اتم‌ها را در نظر بگیرید.

هر عنصر تقریباً به‌طور کامل از فضای خالی میان هسته و الکترون‌هایش تشکیل شده است. در واقع، ۹۹٫۹۹۹۹ درصد هر چیزی در بنیاد خود تقریباً هیچ است. با توجه به این واقعیت، باورنکردنی است که می‌توانیم روی زمین راه برویم، اشیا را برداریم یا حتی وجود داشته باشیم. کودکان در پذیرفتن این حس حیرت بسیار خوب عمل می‌کنند؛ همین حس به کودکان پیوندی ویژه با جهان طبیعی می‌دهد. فقط به همه‌ی زمانی فکر کنید که بچه‌ها صرف بازی با حشرات، کندن خاک یا صحبت درباره‌ی حیوانات می‌کنند.

پرورش این اشتیاق ذاتی بهترین راه تشویق یادگیری است. پژوهشی از مؤسسه‌های آمریکایی پژوهش حتی نشان داد که کلاس‌های درس در فضای باز، نمره‌های آزمون علوم کودکان را ۲۷ درصد بهبود می‌دهند. شما هم می‌توانید از این قدرت بهره بگیرید. کافی است لحظه‌ای برای تجربه‌ی طبیعت پیدا کنید.

بیرون بروید و بخش تحلیلگر مغزتان را خاموش کنید. به‌جای آن، روی حواس خود تمرکز کنید؛ نقش‌های برگ‌ها را ببینید، گرده‌ی موجود در هوا را بو کنید، نور خورشید را روی پوستتان احساس کنید. اگر هوا تاریک است، به بالا نگاه کنید و شگفتی ستاره‌ها را به جان بپذیرید. شاید نفهمید همه‌ی این‌ها چگونه با هم جور درمی‌آیند؛ اما دانستن اینکه این‌ها با هم جور درمی‌آیند باید شما را سرشار از حیرتی تازه کند.