اقلیمی به‌طرز غیرمعمول مساعد، به شکوفایی امپراتوری روم کمک کرد.

زندگی در امپراتوری روم، حتی زمانی که امپراتوری شکوفا بود، دشوار بود. نرخ مرگ‌ومیر نوزادان بالا بود. امید به زندگی، به‌طور کلی، فقط حدود ۲۵ سال بود. هیچ وسیله‌ی نقلیه‌ی موتوری یا دستگاه مخابراتی وجود نداشت؛ بنابراین سفر و ارتباطات به‌طرز باورنکردنی کند بود.

با وجود این محدودیت‌ها، رومیان توانستند امپراتوری یکپارچه‌ای تشکیل دهند که در اروپای غربی، شمال آفریقا و آسیای غربی گسترده بود. با گسترش امپراتوری و شهرهای درون امپراتوری و افزایش انفجاری جمعیت، رومیان مجبور شدند منابع هرچه بیشتری از محیط پیرامون استخراج کنند. بااین‌حال، رومیان هرگز کمبود عمده‌ی غذا را تجربه نکردند؛ رومیان از سر استیصال نیز مجبور نشدند در خاک سخت یا دشوار کشت کنند. چرا؟ خب، تا حدی رومیان خوش‌شانس بودند: رومیان اتفاقاً در برهه‌ای به‌ویژه مساعد از تاریخ اقلیمی زمین زندگی می‌کردند. پیام اصلی این است: اقلیمی به‌طرز غیرمعمول مساعد، به شکوفایی امپراتوری روم کمک کرد.

تا قرن دوم میلادی، امپراتوری روم آهنگ گسترش خود را کند کرده بود و در سراسر قلمرو پهناورش به صلحی گسترده دست یافته بود. در بیشتر موارد، شرایط بسیار خوب بود: بهره‌وری اقتصادی بالا بود؛ غذای کافی برای همه وجود داشت؛ دستمزدها حتی برای کم‌مهارت‌ترین کارگران نیز افزایش می‌یافت. گسترش و شکوفایی روم با یک رژیم اقلیمی موسوم به دوره‌ی بهینه‌ی اقلیمی روم، یا آرسی‌او، پیوند داشت. این دوره که با اقلیمی پایدار، گرم و مرطوب مشخص می‌شد، در دو قرن آخر پیش از میلاد آغاز شد و تا دو قرن نخست میلادی ادامه یافت. در دوره‌ی بهینه‌ی اقلیمی روم، خورشید زمین را بیش از حد معمول گرم می‌کرد؛ دمای قرن نخست میلادی حتی از دمای ۱۵۰ سال اخیر دوران ما نیز بالاتر بود. هم‌زمان، فعالیت آتشفشانی تقریباً وجود نداشت.

این یعنی در آن دوره هیچ‌یک از کاهش‌های دمایی ناشی از مسدود شدن نور خورشید با خاکستر آتشفشانی رخ نداد. این شرایط موهبت‌های بزرگی برای امپراتوری روم بود. به لطف اقلیم گرم و مرطوب، کشاورزان می‌توانستند در کوهستان‌ها گندم و زیتون پرورش دهند؛ در مناطقی که امروزه گندم و زیتون هرگز نمی‌توانند رشد کنند! شمال آفریقا به‌طرزی استثنایی حاصلخیز بود و غله‌ی بخش‌های پهناوری از امپراتوری را تأمین می‌کرد.

در مقابل، امروزه آن منطقه به‌جای صادرکننده‌ی غله، واردکننده‌ی عمده‌ی غله است. شرایط اقلیمی به شکوفایی روم کمک کرد. اما این شکوفایی بهایی داشت: شمار زیاد مسیرهای تجاری امپراتوری روم و ارتباطات گسترده‌ی امپراتوری، بستری بی‌نقص برای تکثیر بیماری‌های عفونی فراهم کرد.