اگر همین حالا اقدام نکنیم، در مسیر جهانی غیرقابل‌زندگی هستیم.

صبح است؛ از خواب بیدار می‌شوید و تلفنتان را بررسی می‌کنید. هر روز این کار را انجام می‌دهید، نه برای پاسخ دادن به پیامک‌هایتان، بلکه برای خواندن گزارش کیفیت هوا و بررسی اینکه آیا بیرون رفتن ایمن است یا نه. از پنجره می‌بینید که روزی صاف و آفتابی است؛ اما برنامه‌ی تلفنتان به شما می‌گوید که آلودگی هوا و میزان ازن بالا است. باید همیشه ماسک مخصوصی را که برای این شرایط طراحی شده است به صورت داشته باشید.

همچنین باید با گرمای شدید کنار بیایید. جهان اکنون بسیار گرم‌تر از دوران جوانی شما است؛ و دیگر هیچ کاری نمی‌توان برای تغییر این وضعیت انجام داد. سال ۲۰۵۰ است. تا ۵۰ سال دیگر، بسیاری از مناطق سیاره احتمالاً غیرقابل‌سکونت خواهند شد. پیام اصلی این است: اگر همین حالا اقدام نکنیم، در مسیر جهانی غیرقابل‌زندگی هستیم. حتی اگر بتوانیم انتشار گازهای گلخانه‌ای را کاهش دهیم و گرمایش جهانی را زیر دو درجه‌ی سانتی‌گراد نگه داریم، سرانجام در این جهان فرضی زندگی خواهیم کرد.

به عبارت دیگر، چه به هدف اصلی توافق اقلیمی پاریس در سال ۲۰۱۵ برسیم و چه نرسیم، آینده‌ی ما چنین خواهد بود. و هنگامی که به نقطه‌ای برسیم که دیگر نتوانیم گرمایش را کنترل کنیم، نقاط واژگونی دیگری در پی آن از راه می‌رسند. ذوب شدن پهنه‌های یخی شمالگان یکی از حیاتی‌ترین این نقاط است. از آنجا که این یخ سفید بخش بزرگی از گرمای خورشید را از زمین بازمی‌تاباند، ذوب شدن آن به‌تمامی فاجعه‌بار خواهد بود. سطح دریاها بالا می‌رود؛ و بدون این یخ، در برابر دماهایی که مدام بالاتر می‌روند حتی بی‌دفاع‌تر می‌شویم. بالا آمدن دریاها سیل‌های بزرگی نیز به همراه می‌آورد.

زیرساخت‌های شهرهای ساحلی سراسر جهان ویران می‌شوند؛ و درحالی‌که این شهرها زیر آب می‌روند، مناطق داخلی خشک می‌شوند. موج‌های گرما مناطقی را که زمانی سرسبز بودند به بیابان تبدیل می‌کنند؛ و بسیاری از مکان‌ها دیگر نمی‌توانند میزبان هیچ شکلی از حیات باشند. رویدادهای آب‌وهوایی شدید، مانند توفندها و توفان‌های گرمسیری، نیز بیش از هر زمان دیگری رخ می‌دهند. ویرانی حاصل از این رویدادها میلیون‌ها نفر را می‌کشد یا آواره می‌کند و بحران عظیم پناه‌جویی به وجود می‌آورد. حتی شهرهایی که باقی مانده‌اند، اکنون چندان جای خوشایندی برای زندگی نیستند. در پاریس، دمای تابستان مرتب به ۴۴ درجه‌ی سانتی‌گراد یا ۱۱۱ درجه‌ی فارنهایت می‌رسد.

و این چیزی نیست. در مرکز هند، دما در ۴۵ روز از سال به ۶۰ درجه‌ی سانتی‌گراد می‌رسد که معادل ۱۴۰ درجه‌ی فارنهایت است. به‌درستی می‌توان گفت که همه عمیقاً رنج می‌کشند و از سیاستمداران و شهروندان گذشته که در برابر بحران اقلیمی از اقدام خودداری کردند، خشمگین هستند.