موجز ۱ از ۶ · ۲ دقیقه
صندوق‌های با مدیریت فعال پرهزینه هستند و در نتیجه اغلب عملکردی ضعیف‌تر از بازار دارند.
آیا تا به حال در بازار سهام سرمایه‌گذاری کرده‌اید؟ اگر چنین است، شاید متوجه شده باشید که ارزیابی جذابیت یک سهم کار دشواری است.
به همین دلیل بسیاری از سرمایه‌گذاران تصمیم می‌گیرند مستقیماً در سهام سرمایه‌گذاری نکنند؛ بلکه پولشان را در یک صندوق با مدیریت فعال بگذارند. در این صندوق، پول چند سرمایه‌گذار تجمیع می‌شود و سپس مدیر متخصص صندوق آن را در سهام سرمایه‌گذاری می‌کند؛ این مدیر به طور منظم سبد سهام را بر اساس شرایط موجود ارزیابی و بازنگری می‌کند.
متأسفانه این نوع سرمایه‌گذاری پرریسک است.
چرا؟
چون هزینه‌های سرمایه‌گذاری در چنین صندوقی بسیار زیاد است. شما به عنوان سرمایه‌گذار باید کمیسیون‌های کارگزاری، کارمزدهای مدیر صندوق و هزینه‌های دیگری از این دست را بپردازید. مجموع همه‌ی این کارمزدها بخش بزرگی از سود مورد انتظار شما را می‌بلعد.
اگر صندوق‌ها عملکردی فوق‌العاده خوب داشته باشند، شاید این هزینه‌ها برایتان مهم نباشند؛ اما در بلندمدت احتمال دارد صندوق‌های با مدیریت فعال سود کمتری از کل بازار سهام نصیبتان کنند.
چطور چنین چیزی ممکن است؟
اول اینکه سفته‌بازی بر سر قیمت سهام اصلاً راهبردی پایدار نیست. شاید فکر کنید یک صندوق می‌تواند، مثلاً با خرید سهامی که کمتر از ارزش واقعی‌اش قیمت‌گذاری شده است و فروش آن در زمانی که به ارزش واقعی و بالاتر خود می‌رسد، سود هنگفتی ایجاد کند؛ اما در بلندمدت این راهبرد نمی‌تواند درآمدی بیش از درآمد شرکت‌هایی که سهامشان خریداری شده است ایجاد کند؛ درآمد این شرکت‌ها در روند کلی بازار سهام بازتاب می‌یابد.
این مشکل را به هزینه‌های بالای صندوق‌ها اضافه کنید؛ نتیجه این است که یک صندوق با مدیریت فعال، در مقایسه با یک صندوق شاخصی غیرفعال و کم‌هزینه که صرفاً عملکرد کل بازار را تقلید می‌کند، سود بسیار کمتری برای شما ایجاد خواهد کرد. در واقع اگر در سال ۱۹۸۰ مبلغ ۱۰٬۰۰۰ دلار سرمایه‌گذاری کرده بودید، تا سال ۲۰۰۵، در صورت سرمایه‌گذاری در یک صندوق فعال به جای یک صندوق شاخصی، فقط به دلیل کارمزدها، مبلغی که در نهایت به دست می‌آوردید ۷۰ درصد کمتر می‌بود!