الگویی مینیمالیستی برای زندگی بدون انباشتگی.

مصرف‌گرایی از کنترل خارج شده است. در دهه‌ی ۱۹۷۰، هر آمریکایی به‌طور متوسط روزانه حدود ۵۰۰ آگهی تبلیغاتی می‌دید. امروز، این تعداد به ۵۰۰۰ نزدیک‌تر است. مهم نیست چه چیزی فروخته می‌شود؛ همه‌ی آگهی‌ها به مصرف‌کنندگان یک چیز می‌گویند: بیشتر بخرید تا خوشحال‌تر شوید. این همان پیامی است که شرکت‌های آمریکایی در سال ۲۰۱۳ رقم حیرت‌انگیز ۱۷۱ میلیارد دلار برایش پرداخت کردند. این شگرد مؤثر است: یک خانوار معمولی اکنون ۳۰۰۰۰۰ قلم وسیله دارد.

جاشوا بکر استدلال می‌کند که این اعتیاد به مصرف یک مشکل است. نمی‌توانیم با خریدکردن به خوشبختی برسیم. در واقع، آنچه معمولاً در نهایت نصیبمان می‌شود انبوهی از وسایل است که منابعمان را تحلیل می‌برد و حواسمان را از چیزهایی که واقعاً اهمیت دارند پرت می‌کند.

پس راه‌حل چیست؟ در یک کلمه، مینیمالیسم. جنبشی روبه‌رشد که توجه میلیون‌ها نفر خسته از مصرف بی‌پایان را به خود جلب کرده است. مینیمالیسم انتخاب سبکی از زندگی است که گفته‌ی قدیمی «کمتر، بیشتر است» را جدی می‌گیرد.

بااین‌حال، خلوت‌کردن فقط به معنای آزادکردن فضای بیشتر در کمدها و گاراژهایمان نیست؛ معنایش این است که وقت، انرژی و پولمان را به سمت چیزهایی هدایت کنیم که واقعاً زندگی را ارزشمند می‌کنند.

در موجزهای پیش رو، یاد می‌گیرید

چرا تبلیغات در متقاعدکردن ما به خرید چیزهای باز هم بیشتر، این‌قدر مؤثر است؛

چطور تصمیم بگیرید از کدام وسایل دل بکنید و کدام وسایل را نگه دارید؛ و

چطور خانواده‌تان را به سبک زندگی مینیمالیستی علاقه‌مند کنید.