تقسیم کار بهره‌وری را افزایش می‌دهد؛ بازار به مردم امکان می‌دهد تخصص پیدا کنند.

تصور کنید می‌خواهید کارخانه‌ای برای تولید سنجاق راه بیندازید و کارگری بی‌سواد را برای تولید سنجاق استخدام می‌کنید. کارگر شما هر ۱۸ مرحله‌ی فرایند ساخت یک سنجاق را به‌تنهایی انجام می‌دهد؛ نتیجه چندان خوب نیست: کارگر در یک روز کاری به‌زحمت یک سنجاق تولید می‌کند. اما اگر گروهی از ۱۸ کارگر بی‌سواد را استخدام کنید و تقسیم کار را به کار بگیرید، طوری که هر کارگر در یکی از ۱۸ مرحله تخصص پیدا کند، چه می‌شود؟ آیا نتیجه فقط ۱۸ سنجاق در روز خواهد بود؟

در واقع نه؛ این گروه می‌تواند روزانه تقریباً ۵۰٬۰۰۰ سنجاق تولید کند! تقسیم کار بهره‌وری را به‌طور چشمگیری افزایش می‌دهد. اما تقسیم کار چگونه عمل می‌کند؟ وقتی یک کارگر مجبور باشد مرتب از یک نوع کار به انواع دیگر کار بپردازد، این جابه‌جایی زمان می‌برد. با به‌کارگیری تقسیم کار، یک کارگر می‌تواند بر یک مهارت تمرکز کند؛ زمانی که قبلاً هدر می‌رفت، به زمانی پربازده تبدیل می‌شود. علاوه بر این، احتمال بیشتری دارد که افراد در حوزه‌هایی نوآوری کنند که تمام توجهشان به انجام کاری مشخص اختصاص دارد.

نوآوری‌ها نیز به نوبه‌ی خود به افزایش بهره‌وری منجر می‌شوند. برای مثال، نخستین ماشین‌های آتش‌نشانی زمانی بسیار بهبود یافتند که پسری از یک نخ برای باز و بسته کردن شیر آب ماشین استفاده کرد. جای تعجب نیست که کار آن پسر پیش از این اختراع، باز و بسته کردن دستی شیر آب بود! با افزایش بهره‌وری، اغلب مقداری محصول مازاد که نیازی به آن نیست به وجود می‌آید؛ این محصولات را سپس می‌توان مبادله کرد. برای مثال، قصابی که گوشت مازاد دارد، می‌تواند گوشت را با نان نانوا مبادله کند. اما محصولاتی که تقاضایی برایشان وجود ندارد چه می‌شوند؟

اگر نانوا گوشت قصاب را نخواهد چه می‌شود؟ همین مشکل باعث شد پول وارد مبادلات شود. قصاب می‌تواند گوشت خود را به هر کسی که در بازار مایل به خرید آن است بفروشد؛ سپس قصاب می‌تواند با آن پول از نانوا نان بخرد. و اگر قصاب نان نخواهد و در عوض پنیر بخواهد چه می‌شود؟

قصاب می‌تواند به بازار برود و با پولی که از فروش گوشت به دست آورده است، پنیر بخرد. به این ترتیب، مردم می‌توانند در حرفه‌ها یا حوزه‌های مربوط به خود تخصص پیدا کنند که نوع دیگری از تقسیم کار است. تقسیم کار بهره‌وری را افزایش می‌دهد؛ افزایش بهره‌وری نیز به نوبه‌ی خود بازاری پدید می‌آورد که صنعتگران می‌توانند در آن محصولات مازاد را مبادله کنند.