اوکراین، گرفتار میان روسیه و اتحادیه‌ی اروپا، کشوری است که وفاداری‌های قدیمی و جدید آن را دچار تفرقه کرده‌اند.

اوکراین از مدت‌ها پیش از آغاز اعتراض‌ها در سال ۲۰۱۴، با مشکلات سیاسی و اقتصادی دست‌وپنجه نرم کرده است. بخش بزرگی از مشکلات اوکراین به موقعیت جغرافیایی این کشور مربوط می‌شود: اوکراین میان روسیه و اروپای غربی قرار گرفته است. جای تعجب ندارد که روسیه سابقه‌ای طولانی در مداخله در اوکراین دارد. روسیه اخیراً کوشیده است پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، کنترل خود را بر منطقه دوباره برقرار کند.

بااین‌حال، اوکراین به‌شدت به ذخایر گاز و نفت روسیه وابسته است. روسیه به‌خوبی از این عدم توازن آگاه است و می‌تواند به‌آسانی با افزایش قیمت سوخت‌های فسیلی، اوکراین را به ورشکستگی بکشاند. این موقعیت اهرم فشار بزرگی بر همسایه‌اش در اختیار روسیه می‌گذارد. روسیه همچنین به برخی سیاستمداران اوکراینی کمک مالی کرده است؛ این سیاستمداران از برنامه‌های سیاسی تدوین‌شده در مسکو حمایت می‌کنند و بر اقدامات طرفدار روسیه و ضدغربی تأکید دارند. در «سوی» دیگر، کشورهای اتحادیه‌ی اروپا نیز برای تأثیرگذاری بر رویدادهای اوکراین تلاش می‌کنند. در سال ۲۰۰۸، اوکراین مذاکرات بر سر توافق‌نامه‌ی همکاری را آغاز کرد؛ این پیمان با اتحادیه‌ی اروپا چارچوبی برای تقویت پیوندهای سیاسی و اقتصادی اوکراین با غرب ایجاد می‌کند و روسیه را بسیار ناخشنود می‌سازد.

قدرت اتحادیه‌ی اروپا و سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) رو به افزایش بوده است؛ این دو سازمان پس از فروریختن پرده‌ی آهنین به سمت شرق گسترش یافته‌اند. این دو سازمان شمار بیشتری از متحدان سابق روسیه، مانند لهستان و کشورهای بالتیک، را به جمع خود وارد کرده‌اند. روسیه نیز در مقابل کوشیده است به‌شکلی تهاجمی از حوزه‌ی نفوذ سابق خود محافظت کند. این وضعیت اتحادیه‌ی اروپا را در موقعیتی دشوار قرار داده است.

کشورهای عضو هزینه‌های نظامی خود را کاهش داده‌اند؛ درحالی‌که روسیه در حال تسلیح مجدد است؛ بنابراین دامن زدن به درگیری بازی خطرناکی است. اتحادیه‌ی اروپا نیز مانند اوکراین به عرضه‌ی مستمر سوخت‌های فسیلی روسیه وابسته است. برای مدتی، راهبرد اتحادیه‌ی اروپا صرفاً نادیده گرفتن گرفتاری فزاینده‌ی اوکراین بود. متأسفانه این راهبرد در نهایت فقط اوضاع را بدتر کرد.