هوش مصنوعی دقیقاً چیست؟

پس بیایید از همان ابتدا یک موضوع را روشن کنیم: کامپیوترها ماشین هستند. هوش مصنوعی کامپیوترها را هوشمند نمی‌کند. کامپیوترها همچنان کاری بیشتر از آنچه به آن‌ها می‌گوییم انجام نمی‌دهند.

بااین‌حال، کامپیوترها راه درازی را طی کرده‌اند. در ابتدا، کامپیوترها فقط ماشین‌حساب‌های ساده‌ای بودند که با اعداد و ریاضیات سروکار داشتند. سپس کامپیوترها از کار کردن فقط با اعداد به کار کردن با کلمات، بعد تصاویر و سپس صدا پیش رفتند. امروزه حتی کامپیوترهایی داریم، مثلاً در گوشی‌های هوشمندمان، که می‌توانند به درخواست‌های ما گوش دهند و آن‌ها را به عمل تبدیل کنند.

کامپیوترها به لطف الگوریتم‌ها قادر به انجام همه‌ی این کارها هستند. یکی از الگوریتم‌های ساده‌ای که در مدرسه به کار می‌بردید، روشی بود که برای جمع کردن اعداد بزرگ استفاده می‌کردید. همچنین می‌توانید الگوریتم را چیزی شبیه دستور آشپزی در نظر بگیرید. همان‌طور که یک آشپز می‌داند چگونه از دستور آشپزی پیروی کند، کامپیوتر هم از دستورهای الگوریتم پیروی می‌کند تا نتیجه‌ی موردنیاز را به شما بدهد.

در اوایل قرن نوزدهم، چارلز ببیج نخستین کسی بود که ماشینی ساخت که می‌توانست از الگوریتم‌ها پیروی کند. تا سال ۱۹۳۶ هم آلن تورینگ نشان داده بود که کامپیوترها، دست‌کم در نظریه، می‌توانند از هر الگوریتمی، هرقدر هم پیچیده باشد، پیروی کنند.

پس حالا جایگاه هوش مصنوعی کجاست؟ برای شروع، احتمالاً همه‌ی ما باید به‌جای هوش مصنوعی، اصطلاح برنامه‌های هوش مصنوعی را به کار ببریم. تمام کاری که هوش مصنوعی می‌کند، اجرای الگوریتمی نوشته‌شده به‌دست انسان است تا پاسخ‌هایی بدهد که «هوشمندانه» به نظر می‌رسند. برنامه‌نویسان از خود هوش مصنوعی هم برای نوشتن برنامه‌ها استفاده می‌کنند؛ این کار را با روشی انجام می‌دهند که یادگیری ماشین نام دارد. این نام‌گذاری کمی نادرست است و تا حدی باعث سردرگمی می‌شود، چون در واقع شیوه‌ی تولید برنامه‌های جدید به‌وسیله‌ی هوش مصنوعی به کیفیت داده‌هایی وابسته است که دریافت می‌کند. پس، همان‌طور که همیشه چنین بوده است، این گفته‌ی قدیمی همچنان درست است: «ورودی بی‌ارزش، خروجی بی‌ارزش».