موجز ۱ از ۸ · ۲ دقیقه
تأمل درباره‌ی معنای نهفته در رفتار فرزندتان نتایج ارزشمندی به همراه خواهد داشت.
تصور کنید یک شب دخترتان پیش شما می‌آید و می‌خواهد کاری را که انجام داده است به شما نشان دهد. می‌گوید: «لطفاً عصبانی نشو.» بلافاصله مضطرب می‌شوید و می‌ترسید حرف بعدی او چه باشد. در مورد اولیویای ۱۳ساله، آن «کار» معلوم شد حلقه‌ی لبی است که از گذاشتنش پشیمان شده بود.
فهمیدن اینکه دختر نوجوانتان بدون اجازه‌ی شما لبش را سوراخ کرده است، از آن موقعیت‌هایی است که اگر مادری در آن از کوره در برود، می‌توان او را بخشید. اما در این مورد، دلیا، مادر اولیویا، با خشم و تنبیه واکنش تندی نشان نداد. در عوض، دلیا با دیدن اینکه دخترش چقدر ناراحت به نظر می‌رسد، به اولیویا گفت نگران نباشد. اولیویا می‌توانست به‌سادگی حلقه را بیرون بیاورد و بگذارد طبیعت کار خودش را بکند؛ سوراخ هم بسته می‌شد. مادر اولیویا اصول هوش والدگری را به کار گرفت. پیام اصلی این است: تأمل درباره‌ی معنای نهفته در رفتار فرزندتان نتایج ارزشمندی به همراه خواهد داشت.
فرض اصلی هوش والدگری این است که رفتار کودک همیشه معنایی دارد؛ اغلب هم بیش از یک معنا دارد. در موقعیت‌هایی که کودک به‌گونه‌ای رفتار می‌کند که والدین را ناراحت می‌کند، بهترین کار این است که یک قدم عقب بروید و بر واقعیت روان‌شناختی آنچه در حال رخ دادن است تمرکز کنید. این دقیقاً یعنی چه؟ به‌جای واکنش نشان دادن با خشم یا کلافگی، می‌توانید به این فکر کنید که چه چیزی رفتار فرزندتان را برمی‌انگیزد. این کار شما را آرام می‌کند و سرنخ‌هایی به دست می‌دهد که ممکن است حتی مشکلات بزرگ‌تر خانواده را حل کنند. واکنش آرام‌تر مزیت دیگری هم دارد: فرزندتان برای درد دل کردن با شما احساس راحتی بیشتری خواهد کرد.
ایجاد این فاصله و در نظر داشتن فرزندتان، یکی از اصول کلیدی هوش والدگری است. یاد گرفتن اینکه چگونه این رفتار را تمرین کنید، تا حدی شبیه یاد گرفتن رقص است. وقتی حرکات طراحی‌شده‌ی رقص را یاد می‌گیرید، شروع می‌کنید به حرکت دادن بدنتان به شکلی متفاوت و الگوهای تازه‌ای از حرکت را به خودتان آموزش می‌دهید. به همین ترتیب، می‌توانید یاد بگیرید چگونه در کنار فرزندتان به شکلی سازنده و حتی زیبا حرکت کنید.
تأمل به دلیا کمک کرد بفهمد اولیویا صرفاً برای ناراحت کردن مادرش حلقه‌ی لب نگذاشته بود؛ اولیویا این کار را انجام داده بود چون داشت برداشتش از خودش را می‌آزمود و تلاش می‌کرد مستقل باشد. چون دلیا این انگیزه را درک کرد، توانست آرام بماند. این کار اعتماد و اطمینان اولیویا را جلب کرد؛ این اعتماد و اطمینان در سال‌های بعد به نفع مادر و دختر بود.