موجز ۱ از ۱۰ · ۲ دقیقه
از تقلید دست بردارید و فراتر از چارچوب‌های جاافتاده فکر کنید.
سعی کنید جهان را در سال ۲۱۰۰ تصور کنید. چه چیزی می‌بینید؟
آینده‌ای که تصور می‌کنید، احتمالاً از بعضی جهات با جهان امروز تفاوت دارد. به هر حال، فکر کردن به آینده یعنی فکر کردن به نوعی پیشرفت. همه‌ی ما این ایده را درونی کرده‌ایم؛ زیرا همگی این تجربه را داریم که جهان دوران کودکی‌مان از بسیاری جهات با جهان امروز متفاوت بود. مهم‌تر از همه، در این فاصله پیشرفت‌های فناورانه‌ی زیادی رخ داده است.
پس به تمرین برگردیم. وقتی به سال ۲۱۰۰ فکر می‌کنید، چه چیزی به ذهنتان می‌آید؟ شاید هواپیماهای فوق‌سریع را تصور کنید. خودروهای خودران بی‌صدا و خوش‌طرح را تصور کنید. نمایشگرهای رایانه‌ای را تصور کنید که آن‌قدر نازک هستند که از کنار به‌سختی دیده می‌شوند. احتمالاً آینده‌ای را تصور می‌کنید که پر از نسخه‌های بهبودیافته‌ی محصولات و خدماتی است که همین امروز هم وجود دارند.
این را پیشرفت افقی می‌نامند. پیشرفت افقی بر گسترش ایده‌ها و نوآوری‌های موجود استوار است. در اینجا جهانی‌شدن یکی از محرک‌های رایج است؛ زیرا به رساندن ایده‌های موجود به افراد بیشتری کمک می‌کند. اما اگر می‌خواهید واقعاً نوآور باشید، پیشرفت افقی کافی نیست. باید پیشرفت عمودی را هدف بگیرید و فناوری یا روشی کاملاً جدید خلق کنید.
اختراع گوشی هوشمند نتیجه‌ی پیشرفت عمودی بود: از جهانی بدون گوشی‌های هوشمند به جهانی دارای گوشی‌های هوشمند رسیدیم. از سوی دیگر، عرضه‌ی گوشی‌های هوشمند به بازارهای جدید در کشورهای درحال‌توسعه، پیشرفت افقی بود؛ شرکت‌ها صرفاً آنچه را از قبل وجود داشت گسترش دادند.
اینجاست که ایده‌ی تیل درباره‌ی «رفتن از صفر به یک» مطرح می‌شود. یک دستگاه مختصات را در نظر بگیرید. محور ایکس نماینده‌ی پیشرفت افقی است؛ یعنی بهبود دادن و کپی کردن؛ یعنی رفتن از یک به دو، به سه، به چهار و همین‌طور ادامه دادن، یا به زبان ریاضی، رفتن از یک به n. محور ایگرگ نماینده‌ی پیشرفت عمودی است؛ یعنی رسیدن از هیچ به چیزی، یا از صفر به یک.