زندگی در سیاره‌ی ما

در ۲۶ آوریل ۱۹۸۶، یکی از چهار رآکتور نیروگاه هسته‌ای چرنوبیل در اوکراین امروزی منفجر شد. مواد پرتوزایی که آزاد شد، بیش از چهارصد برابر مواد پرتوزای بمب‌های اتمی هیروشیما و ناگاساکی بود و در سراسر اروپا پخش شد. این مواد با قطره‌های باران و دانه‌های برف روی زمین نشست و به خاک نفوذ کرد. بعد وارد زنجیره‌ی غذایی شد. بنا بر بعضی برآوردها، صدها هزار مرگ زودرس نتیجه‌ی این حادثه بود.

چرنوبیل را می‌شود یکی از بزرگ‌ترین فاجعه‌های زیست‌محیطی تاریخ دانست که انسان مسببش بوده؛ اما ما حالا در میانه‌ی فاجعه‌ای حتی بزرگ‌تر زندگی می‌کنیم. این فاجعه درست جلوی چشم ما رخ می‌دهد. شیوه‌ی بی‌ملاحظه‌ای که با آن محیط‌زیستمان را مسلم گرفته‌ایم، تنوع زیستی ارزشمند سیاره را روزبه‌روز بیشتر نابود کرده.

همه‌ی ما در این وضع مقصریم؛ اما در عین حال، تقصیر ما هم نیست. نسل‌های قبلی که نظام‌های زیان‌باری را ساختند و ما حالا از آن‌ها بهره می‌بریم، از هزینه‌ی واقعی کارشان خبر نداشتند. اما ما می‌دانیم. و باید تغییر کنیم.

خبر خوب این است که هنوز برای کاری در این باره وقت داریم؛ البته وقت زیادی نمانده. در موجزهای این کتاب می‌خوانید ضبط آواز نهنگ‌ها چطور به تصویب قانون‌های ضد نهنگ‌گیری رسید؛ اگر هیچ کاری نکنیم، جهان در سال ۲۱۰۰ چه شکلی خواهد داشت؛ و چرا جایگزین‌کردن سوخت‌های فسیلی با انرژی پاک مهم‌ترین کاری است که می‌توانیم برای نجات سیاره‌مان بکنیم.