موجز ۱ از ۶ · ۲ دقیقه
نبود صمیمیت عاطفی به تنهایی عمیق در کودکان و بزرگسالان منجر می‌شود.
پیش از شروع، لحظه‌ای به دوران کودکی‌تان فکر کنید. برای توصیف تجربه‌تان از چه واژه‌هایی استفاده می‌کنید؟ وقتی به آن دوران فکر می‌کنید، چه احساسی دارید؟ اگر با پدر یا مادری نابالغ از نظر عاطفی بزرگ شده‌اید، احتمال زیادی وجود دارد که احساس خشم، خیانت‌دیدگی و تنهایی همچنان در شما باقی مانده باشد.
حتی ممکن است از داشتن چنین احساساتی معذب یا شرمنده باشید. صمیمیت عاطفی واقعی یعنی آن‌قدر احساس امنیت کنید که بتوانید عمیق‌ترین احساساتتان را با کسی در میان بگذارید. صمیمیت عاطفی بخشی عمیقاً رضایت‌بخش از روابط انسانی است که باعث می‌شود احساس کنیم همان‌گونه که واقعاً هستیم دیده می‌شویم. بدون صمیمیت عاطفی، هم کودکان و هم بزرگسالان می‌توانند احساس تنهایی عمیقی را تجربه کنند. تنهایی عاطفی می‌تواند تجربه‌ای منزوی‌کننده باشد، به‌ویژه وقتی از بی‌توجهی در دوران کودکی سرچشمه می‌گیرد. اگر یکی از والدینتان یا هر دوی آن‌ها به‌اندازه‌ی کافی بالغ نبودند تا حمایت عاطفی کافی فراهم کنند، احتمالاً تأثیراتش را احساس کرده‌اید؛ حتی اگر آن زمان نمی‌فهمیدید چه اتفاقی می‌افتد.
وقتی در کودکی پیوندهای عاطفی مورد نیازمان را دریافت نمی‌کنیم، ممکن است به بزرگسالانی تبدیل شویم که احساس امنیت ندارند و در مجموع احساس هویت ضعیفی دارند. اگرچه این زخم‌ها از بیرون دیده نمی‌شوند، می‌توانند به‌اندازه‌ی هر آسیب جسمی دردناک باشند. چیزی که بیشتر مردم نمی‌دانند این است که این احساسات درد و تنهایی در واقع چیز خوبی هستند. این احساسات راهی هستند که بدنمان از طریق آن به ما پیام می‌دهد که خواهان پیوند عاطفی هستیم. در واقع، ما نیاز زیستی شدیدی به نزدیکی عاطفی با دیگران داریم. در سراسر تاریخ بشر، عضویت در یک گروه همیشه به معنای امنیت بوده است.
حتی نخستین نیاکان ما هم وقتی از امنیت ناشی از نزدیک بودن به یکدیگر برخوردار بودند، احتمال بیشتری داشت که زنده بمانند. وقتی به‌جای پس زدن احساساتتان شروع به گوش دادن به آن‌ها کنید، می‌توانید پیوندهایی واقعی‌تر و اصیل‌تر شکل دهید. توانایی شناسایی علت ریشه‌ای تنهایی عاطفی‌تان، نخستین گام در مسیر بهبود یافتن است.