نفس کشیدن از بینی بسیار مفیدتر از نفس کشیدن از دهان است.

فشار خون جیمز نستور، نویسنده‌ی کتاب، در چند روز گذشته به‌طور میانگین ۱۳ واحد بالا رفته است؛ این افزایش خطر حمله‌ی قلبی یا سکته‌ی مغزی را برای او بسیار بیشتر کرده است. نبض نستور تندتر شده است؛ درحالی‌که دمای بدن نستور به‌شدت پایین آمده است؛ و بدتر از همه، حال نستور واقعاً افتضاح است. علت این حال بد چیست؟ پنج روز پیش، پزشکی در سوراخ‌های بینی او درپوش‌های سیلیکونی گذاشت و سوراخ‌ها را با چسب بست.

از آن زمان، نستور فقط از دهان نفس کشیده است تا واکنش بدنش را تجربه کند. خلاصه‌اش؟ جهنم بوده است. پیام اصلی این بخش این است: نفس کشیدن از بینی بسیار مفیدتر از نفس کشیدن از دهان است. برخی تخمین می‌زنند که حدود ۵۰ درصد ما بیشتر از دهان نفس می‌کشیم. دلایل زیادی برای این موضوع وجود دارد، از جمله مشکلات پزشکی، آلودگی و حتی استرس.

مشکل اینجاست که هرچه بیشتر این کار را انجام دهید، وضعیت بدتر می‌شود. درپوش‌های بینی نستور پس از ده روز بیرون آورده می‌شوند؛ بینی نستور وضع فاجعه‌باری دارد. بینی به‌شدت گرفته است و باید با گوش‌پاک‌کن‌های بلند پاک‌سازی شود. همچنین یک عفونت باکتریایی در بینی وجود دارد که می‌توانست جدی شود. آزمایش‌ها نشان می‌دهند که نفس کشیدن از دهان الگوهای خواب او را به هم ریخته است؛ اما خب، نستور از قبل این را می‌دانست. بدترین بخش، حال وحشتناکی بود که این تجربه در او ایجاد کرده بود.

نستور تازه چند ساعت پس از بیرون آمدن درپوش‌ها توانست یک نفس کامل از بینی بکشد. آن اولین نفس، فورانی تماشایی از تازگی و آسودگی بود. بینی بسیار بیشتر از آنچه شاید تصور کنید کار انجام می‌دهد. بینی فقط هوا را به درون نمی‌کشد؛ بلکه هوا را پاک‌سازی، گرم و مرطوب هم می‌کند. بینی باعث آزاد شدن مواد شیمیایی‌ای می‌شود که فشار خون را پایین می‌آورند، ضربان قلب را تنظیم می‌کنند و کارهای بسیار دیگری انجام می‌دهند. وقتی هوای پردازش‌نشده را از دهان به درون می‌کشید، هیچ‌یک از این فواید را به دست نمی‌آورید.

آزمایشی نسبتاً بی‌رحمانه در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ حتی نتایجی آشکارتر از تجربه‌ی خود نستور داشت. اگیل پی. هارولد، متخصص ارتودنسی و پژوهشگر، گروهی از میمون‌های رزوس را انتخاب کرد و سوراخ‌های بینی آن‌ها را با درپوش بست. او تا دو سال میمون‌ها را با دقت زیر نظر گرفت و از آن‌ها عکس گرفت. حتی نگاه کردن به این عکس‌ها دردناک است. قوس‌های دندانی میمون‌ها باریک شدند و دندان‌های میمون‌ها کج رشد کردند.

این کار فقط بر سلامت میمون‌ها تأثیر نگذاشت؛ بلکه بر شکل کلی سر میمون‌ها تأثیر گذاشت. اما وقتی سرانجام درپوش‌ها برداشته شدند، صورت میمون‌ها ظرف شش ماه به حالت عادی برگشت. همه‌ی این‌ها به خاطر شیوه‌ی نفس کشیدن میمون‌ها بود.