تنوع عصبی چیست و چرا اهمیت دارد؟

از یک نظر، همه‌ی ما دارای تنوع عصبی هستیم. به‌هرحال، هر یک از ما ۱۰۰ میلیارد سلول مغزی داریم که در هر ثانیه از روز فعال می‌شوند و ارتباط برقرار می‌کنند. هیچ دو مغزی دقیقاً یکسان نیستند. مغزها مانند اثر انگشت شست ما هستند؛ هر کدام کاملاً منحصربه‌فرد است.

اما اغلب، «دارای تنوع عصبی بودن» به این معنا در نظر گرفته می‌شود که فرد تشخیص مشخصی، مانند نارساخوانی، اختلال کم‌توجهی‌ـ‌بیش‌فعالی یا اوتیسم، دریافت کرده است. این اصطلاح نشان می‌دهد که مغز این افراد به شیوه‌های مشخصی که با آن تشخیص خاص مرتبط هستند، متفاوت کار می‌کند.

مانند هر تعریف دیگری، درباره‌ی معنای دقیق تنوع عصبی اختلاف‌نظر زیادی وجود دارد. اما آنچه معمولاً بر سرش توافق وجود دارد، این است که این اصطلاح به این واقعیت اشاره می‌کند که همه‌ی ما اطلاعات را به یک شکل پردازش نمی‌کنیم و به یک شکل فکر نمی‌کنیم. در واقع، شیوه‌های کارکرد ذهن ما تحت تأثیر عوامل متعددی هستند: تجربه‌های گذشته، ساختار عصبی‌زیستی خاص ما، نوع آموزشی که دریافت کرده‌ایم، آسیب‌های روانی‌ای که در معرضشان بوده‌ایم و انبوهی از عوامل دیگر. البته همه‌ی این عوامل بر شیوه‌ی فکر کردن و کار کردن ما تأثیر می‌گذارند.

به همین دلیل، طراحی محیط‌های کاری بر اساس الگویی یکسان برای همه، چنین مشکل بزرگی است. همه نمی‌توانند در دفتر کار با فضای باز یا بین ساعت ۹ تا ۵ عملکرد خوبی داشته باشند. همه قادر نیستند در لحظه پاسخ پیدا کنند یا ارائه‌ای را با اعتمادبه‌نفس پیش ببرند. اما این به آن معنا نیست که این افراد چیزهای زیادی برای عرضه به محیط کار ندارند. برعکس، برخی از بزرگ‌ترین کارآفرینان ما خود را دارای تنوع عصبی توصیف کرده‌اند. متفاوت دیدن دنیا می‌تواند به معنای داشتن راه‌حل‌های غیرمنتظره برای مسائل پیچیده باشد.

به همین دلیل، شرکت‌هایی مانند مایکروسافت، جی‌پی مورگان و آی‌بی‌ام، در کنار شرکت‌های دیگر، با جدیت فراوان برای جذب و حمایت از استعدادهای دارای تنوع عصبی در محیط کار تلاش می‌کنند. اما دقیقاً چگونه می‌توانید شیوه‌های استخدام را برای حمایت از تنوع عصبی سازگار کنید؟

برای پاسخ به این پرسش، بیایید سه گامی را بررسی کنیم که می‌توانید برای آغاز ساختن تیمی دارای تنوع عصبی در محیط کارتان بردارید.