مقدمه · کتاب مزیت کم‌توجهی و بیش‌فعالی نوشته‌ی دیل آرچر
بر پیش‌داوری‌های خود درباره‌ی کم‌توجهی و بیش‌فعالی غلبه کنید.
از زمانی که اختلال کم‌توجهی و بیش‌فعالی در سال ۱۹۹۴ به‌عنوان یک تشخیص پزشکی معرفی شد، این اختلال در بیش از ۶ میلیون آمریکایی تشخیص داده شده است. در دهه‌ی گذشته، تعداد تشخیص‌ها سر به فلک کشیده است. پس واقعاً چه چیزی پشت این روند است؟ آیا همه‌ی این افراد واقعاً «بیمار» هستند؟
اگرچه افراد هرچه بیشتری کم‌توجهی و بیش‌فعالی «دارند»، این وضعیت همچنان با انگ همراه است؛ رایج‌ترین علائم آن موانعی بر سر راه یک زندگی عادی تلقی می‌شوند. در نتیجه، هر سال مقادیر عظیمی دارو تجویز می‌شود. اگرچه این داروها برای کاهش علائم کم‌توجهی و بیش‌فعالی ساخته شده‌اند، گاهی می‌توانند عوارض جانبی جدی و حتی مرگبار داشته باشند.
دیگر وقت آن رسیده است که انگِ همراه با کم‌توجهی و بیش‌فعالی را کنار بگذاریم. زیرا همان‌طور که در این موجزها کشف خواهید کرد، فهرست افراد موفق دارای کم‌توجهی و بیش‌فعالی به همان اندازه که طولانی است، متنوع هم هست؛ این فهرست نشان می‌دهد که کم‌توجهی و بیش‌فعالی واقعاً می‌تواند مزیتی داشته باشد.
در این موجزها یاد خواهید گرفت
کم‌توجهی و بیش‌فعالی چگونه به نیاکان ما کمک کرد زنده بمانند؛
چرا گرایش به فراموشی می‌تواند یک مزیت باشد؛ و
چرا بدون کم‌توجهی و بیش‌فعالی، ریچارد برانسونی وجود ندارد.