موجز ۱ از ۴ · ۲ دقیقه
کم‌توجهی و بیش‌فعالی گرفتاری وحشتناکی تلقی می‌شود و به‌شدت بیش از حد تشخیص داده می‌شود.
کم‌توجهی و بیش‌فعالی اغلب یک همه‌گیری جدی پزشکی تلقی می‌شود که در حال حاضر سراسر آمریکا را فراگرفته است. تشخیص کم‌توجهی و بیش‌فعالی نفرینی تلقی می‌شود که می‌تواند روابط را از هم بپاشد و خانواده‌ها را متلاشی کند.
بااین‌حال، درباره‌ی این اختلال، همه‌چیز آن‌طور که به نظر می‌رسد نیست.
واقعیت این است که کم‌توجهی و بیش‌فعالی به‌شدت بیش از حد تشخیص داده می‌شود. البته موارد بالینی کم‌توجهی و بیش‌فعالی وجود دارند که باید به‌عنوان همین اختلال درمان شوند. اما تعداد تشخیص‌های نادرست تکان‌دهنده است. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که این اختلال در حدود ۱٫۱ میلیون کودک و جوان در ایالات متحده به‌اشتباه تشخیص داده شده است.
چرا این اتفاق می‌افتد؟
خب، شناسایی دلایل نسبتاً آسان است. نخست اینکه معیارهای مورد استفاده در تشخیص کم‌توجهی و بیش‌فعالی به‌خوبی تدوین نشده‌اند و بر این فرض استوارند که موارد کم‌توجهی و بیش‌فعالی سیاه‌وسفید هستند. اگر فردی پنج مورد از ۱۲ علامت احتمالی کم‌توجهی و بیش‌فعالی را نشان دهد، کم‌توجهی و بیش‌فعالی ندارد. اما فقط یک امتیاز دیگر به تشخیص مثبت منجر می‌شود. این شیوه جایی برای ماهیت متغیر و متنوع این وضعیت باقی نمی‌گذارد. کم‌توجهی و بیش‌فعالی روی یک طیف قرار می‌گیرد و بنابراین باید بر اساس مقیاسی پیوسته تشخیص داده شود.
علاوه بر این، خود فهرست علائم نیز اشکال دارد. علائم کم‌توجهی و بیش‌فعالی بر مشاهدات ذهنی والدین و پزشکان استوارند. عبارت‌های ارزیابی‌کننده‌ای مانند «اغلب به‌آسانی حواسش پرت می‌شود» یا «اغلب نمی‌تواند به جزئیات توجه دقیق داشته باشد» بر این اساس شکل می‌گیرند که رفتار کودک از دید مشاهده‌گر چگونه به نظر می‌رسد؛ این موضوع اغلب تشخیص‌ها را مبهم و نامطمئن می‌کند. افزون بر این، بعضی علائم اصلاً نباید در این فهرست باشند. بیش‌فعالی، که معمولاً با این اختلال مرتبط دانسته می‌شود، چیزی است که تقریباً هر کودکی نشان می‌دهد و بیشتر کودکان با بزرگ شدن از آن عبور می‌کنند.
در نهایت، تعداد متخصصان کم‌توجهی و بیش‌فعالی بسیار کمتر از حد لازم است. در ایالات متحده فقط حدود ۸٬۳۰۰ نفر از این متخصصان وجود دارند. این تعداد را با تعداد پزشکان خانواده، یعنی حدود ۵۴٬۰۰۰ نفر، مقایسه کنید تا مشکل را ببینید. به همین دلیل، پزشکان خانواده اغلب این اختلال را تشخیص می‌دهند و کمبود تجربه‌ی پزشکان خانواده در این حوزه، احتمال تشخیص نادرست را باز هم بیشتر می‌کند.