مقدمه · کتاب ژن خودخواه نوشته‌ی ریچارد داوکینز
توانایی‌های متفاوت و منابع محدود، تکامل را پیش می‌برند.
بیش از ۳٫۵ میلیارد سال پیش، در سوپی آغازین از مولکول‌ها، نخستین و ساده‌ترین شکل حیات روی زمین پدید آمد: مولکولی که می‌توانست از خودش نسخه‌برداری کند، یعنی یک همانندساز.
همانندسازهای مولکولی از زنجیره‌های بلندی از مولکول‌های کوچک‌ترِ سازنده تشکیل شده‌اند، همان‌طور که یک کلمه از رشته‌ای از حروف تشکیل شده است. همانندسازها با جذب «حروف» دیگر و عمل کردن به‌عنوان قالبی که آن حروف با آن جور شوند، از خودشان نسخه‌برداری می‌کنند.
نخستین همانندساز خودبه‌خود بر همه‌ی مولکول‌های دیگر سوپ آغازین برتری رقابتی داشت، چون آن مولکول‌ها نمی‌توانستند از خودشان نسخه‌برداری کنند؛ و از همین رو، همانندساز از هر نوع مولکول دیگری پرشمارتر شد.
با این حال، اشتباه‌هایی در فرایند نسخه‌برداری به همانندسازهای «دختری» انجامید که پیکربندی‌شان کمی با «والد»شان فرق داشت. این پیکربندی‌های تازه باعث شدند برخی از «دختر»ها بتوانند سریع‌تر یا دقیق‌تر از خودشان نسخه‌برداری کنند، و همین به آن‌ها برتری رقابتی بر «والد»شان می‌داد.
همانندسازهای بیشتر و بیشتری از ذخیره‌ی محدود مولکول‌های سازنده در سوپ آغازین ساخته شدند و این مولکول‌ها کم‌کم مصرف شدند.
این دو مفهوم – جمعیتی که توانایی در آن متفاوت است و محیطی با منابع محدود – شرط‌های پایه‌ای فرایندی‌اند که آن را با نام تکامل می‌شناسیم.
با گذشت زمان، اشتباه‌های دیگری در نسخه‌برداری به ویژگی‌های سودمند تازه‌ای انجامید، مثل توانایی شکستن همانندسازهای دیگر و استفاده از اجزای سازنده‌ی آن‌ها برای همانندسازی: نخستین گوشت‌خواران این‌گونه پدید آمدند. با پدید آمدن گونه‌گونی‌های تازه و بقای همانندسازهایی که سودمندترین برتری‌ها را داشتند، شکل‌های پیچیده‌تری از حیات پدیدار شدند و این شکل‌ها سرانجام به تنوع جاندارانی انجامیدند که امروز می‌بینیم.
توانایی‌های متفاوت و منابع محدود، تکامل را پیش می‌برند.