واحد پایه‌ی تکامل ژن است، چون ژن می‌تواند به شکل نسخه‌های متعدد وجود داشته باشد و به همین دلیل تقریباً جاودانه است.

تکامل از راه بقای نابرابر رخ می‌دهد: در هر جمعیتی از موجودیت‌هایی با توانایی‌های متفاوت، برخی زنده می‌مانند و تکثیر می‌شوند و برخی دیگر از میان می‌روند.

اما برخلاف آنچه اغلب تصور می‌شود، واحدهای پایه‌ای که تکامل روی آن‌ها عمل می‌کند تک‌تک جانداران نیستند، بلکه ژن‌ها هستند: قطعه‌های کوتاهی از دی‌ان‌ای، مولکول همانندسازی که پایه‌ی همه‌ی حیات روی زمین است.

دلیلش این است که ژن‌ها معیار مهمی را برآورده می‌کنند که تک‌تک جانداران از آن بی‌بهره‌اند: ژن‌ها یکتا نیستند و می‌توانند به شکل نسخه‌هایی در بدن‌های بسیار متفاوت وجود داشته باشند. برای مثال، همه‌ی آدم‌های چشم‌آبی در سلول‌هایشان نسخه‌ای از ژن چشم آبی دارند.

از سوی دیگر، بیشتر جانداران نمی‌توانند خودشان را به شکل نسخه‌های یکسان همانندسازی کنند. دلیلش این است که تولیدمثل جنسی نسخه تولید نمی‌کند، بلکه ساختار ژنتیکی والدین را با هم ترکیب می‌کند تا افرادی تازه و یکتا پدید آورد.

اینکه ژن‌ها به شکل نسخه‌ها وجود دارند، آن‌ها را تقریباً جاودانه می‌کند. درحالی‌که تک‌تک جانداران معمولاً بیش از چند دهه زنده نمی‌مانند، ژن‌ها می‌توانند هزاران یا حتی میلیون‌ها سال زنده بمانند. در نظر بگیرید که درحالی‌که نیاکانتان مدت‌هاست مرده‌اند، شما بی‌تردید بسیاری از ژن‌های آن‌ها را در سلول‌هایتان دارید و دست‌کم برخی از آن‌ها را هم به نوبه‌ی خود به نوادگانتان منتقل خواهید کرد.

همین تعدد ژن‌ها و توانایی بالقوه‌شان برای جاودانگی است که آن‌ها را به نامزدهایی تبدیل می‌کند که تکامل روی آن‌ها عمل کند.

واحد پایه‌ی تکامل ژن است، چون ژن می‌تواند به شکل نسخه‌های متعدد وجود داشته باشد و به همین دلیل تقریباً جاودانه است.