فنوتیپ یک ژن – شیوه‌ای که رمز آن در محیطش نمود پیدا می‌کند – بقای آن را تعیین می‌کند. — ژن خودخواه

بازگشت به کتاب

توانایی‌های متفاوت و منابع محدود، تکامل را پیش می‌برند.
۱واحد پایه‌ی تکامل ژن است، چون ژن می‌تواند به شکل نسخه‌های متعدد وجود داشته باشد و به همین دلیل تقریباً جاودانه است.
۲ژن‌ها بنا به تعریف خودخواه‌اند: موفقیت آن‌ها در بقا به بهای ژن‌های دیگر به دست می‌آید.
۳فنوتیپ یک ژن – شیوه‌ای که رمز آن در محیطش نمود پیدا می‌کند – بقای آن را تعیین می‌کند.
۴موفقیت یک ژن در بقا به محیط خاص آن – هم فیزیکی و هم ژنتیکی – بستگی دارد.
۵جانداران ماشین‌هایی‌اند ساخته‌ی گروه‌هایی از ژن‌ها که فقط به این دلیل با هم همکاری می‌کنند که در یک سازوکار تولیدمثلی شریک‌اند.
۶ژن‌ها مغزهایی را که می‌سازند با راهبردهای رفتاری‌ای برنامه‌ریزی می‌کنند که به بقایشان کمک می‌کند.
۷رقابت میان راهبردها به الگوی رفتاری پایداری در یک جمعیت می‌انجامد.
۸میل خودخواهانه‌ی ژن‌ها به بقا، رفتارهای ظاهراً دگرخواهانه‌ای مثل مراقبت والدین را توضیح می‌دهد.
۹رفتارهای دگرخواهانه‌ی متقابل اغلب موفق‌اند، چون بیشتر از رفتارهای صرفاً خودخواهانه به ژن‌های میزبان سود می‌رسانند.
۱۰فرهنگ انسانی هم تابع تکامل است و واحد پایه‌ی آن میم است.
۱۱آینده‌نگری آگاهانه‌ی انسان می‌تواند به ما کمک کند بر پیامدهای منفی خودخواهی زیستی ژن‌ها غلبه کنیم.
جمع‌بندی نهایی

ژن خودخواه