داستان زندگی و مرگ در تالاب‌های کارولینای شمالی.

کیا کلارک موجودی از جنس تالاب‌هاست. تمام عمرش، همه‌ی دنیایی که می‌شناخته همین بوده است. مرغ‌های دریایی، جزرومد و زمزمه‌ی آرام علف‌های دریایی. او زندگی تنهایی را در انزوا گذرانده است؛ پیوندهای خانوادگی‌اش پراکنده بوده‌اند، ارتباط اندکی با بقیه‌ی جامعه داشته است و عملاً هیچ پولی نداشته که بشود از آن حرف زد. در عوض، او فقط با آنچه تالاب در اختیارش گذاشته زنده مانده است.

البته از همان ابتدا هم دنیای بیرون لزوماً نمی‌خواست ارتباط چندانی با او داشته باشد. در دهکده‌ی ماهیگیری نزدیک، بارکلی کوو، او را فقط با نام «دختر تالاب» می‌شناسند؛ در همان دفعات نادری که به شهر می‌آید، محلی‌ها مسخره‌اش می‌کنند و به او پوزخند می‌زنند. این وضع ادامه دارد تا اینکه قتلی در تالاب‌ها رخ می‌دهد. مقتول هم نه یک تالاب‌نشین معمولی، بلکه یکی از ستوده‌ترین ساکنان بارکلی کوو است. آن‌وقت دنیای بیرون به دنبال دختری می‌آید که مدت‌ها امیدوار بوده‌اند فقط ناپدید شود. و این بار، کیا دیگر نمی‌تواند از دست آن‌ها فرار کند.

در این خلاصه از «جایی که خرچنگ‌ها آواز می‌خوانند» نوشته‌ی دلیا اوئنز، شما را با خلاصه‌ای کوتاه از تمام پیچ‌وخم‌های این داستان بلوغ همراه می‌کنیم؛ در پایان هم تحلیلی کوتاه از تأثیری ارائه می‌کنیم که این کتاب از زمان انتشارش داشته است. رمان اصلی میان دو خط داستانی عمده جابه‌جا می‌شود: تحقیق درباره‌ی قتلی در سال ۱۹۶۹ و زندگی کیا که از سال ۱۹۴۶ آغاز می‌شود. در این خلاصه، داستان را از همان ابتدا شروع می‌کنیم و شما را به ترتیب زمانی با آن پیش می‌بریم.