به انقلاب سبک کار بپیوندید و آینده‌ای روشن‌تر بسازید.

لیزی پنی و الکس هِرست واژه‌ی سبک کار را در سال ۲۰۱۵ ساختند. آن‌ها می‌خواستند به همه آزادی انتخاب اینکه کی و کجا کار کنند را بدهند، و برای عملی کردن این خواسته شرکتی به اسم هاکسبی راه انداختند. هاکسبی پروژه‌هایی را برای برخی از بزرگ‌ترین کسب‌وکارهای دنیا انجام می‌دهد و به بیش از ۲٬۵۰۰ نفر کمک کرده است سبک کار خودشان را تعیین کنند، به دیگران نشانش دهند و به آن احترام بگذارند. بعدها، پس از همه‌گیری، مردم می‌خواستند بدانند نویسندگان چطور کار می‌کردند.

پنی و هِرست که این فرصت را دیدند، تصمیم گرفتند کتاب «سبک کار: انقلابی برای بهزیستی، بهره‌وری و جامعه» را بنویسند. این کتاب با این فرض آغاز می‌شود که روز کاری ۹ تا ۵ یادگاری از انقلاب صنعتی است؛ یادگاری که اکنون بیش از ۲۰۰ سال عمر دارد. حتی ساعت‌های کاری به‌اصطلاح «منعطف» که جدیدترند هم بر پایه‌ی همین ساختار کاری کهنه بنا شده‌اند. در این عصر دیجیتال، با نگرش‌های جهانیِ در حال تغییر به کار و جمعیتی که رو به سالمندی می‌رود، باید از این عادت‌های چندصدساله عبور کنیم. وقت تغییر رسیده است.

سبک کار به کارکنان برای خروجی‌ای که تولید می‌کنند پاداش می‌دهد، نه برای ساعت‌هایی که پشت میزشان ثبت می‌کنند. سبک کار بر اصول کار ناهمزمان، تمرکز بر دیجیتال در درجه‌ی اول، و محیط‌های کاری مبتنی بر اعتماد استوار است. خودمختاری سبک کار می‌تواند زندگی بسیاری از مردم را دگرگون کند، اما به‌ویژه زندگی گروه‌هایی را که شیوه‌ی سنتی کار کنارشان گذاشته است: کارکنان مسن‌تر، والدین، مراقبان، کسانی که با معلولیت زندگی می‌کنند، کسانی که از بیماری مزمن یا مشکلات سلامت روان رنج می‌برند، یا کسانی که نورودایورجنت هستند.