۱۴۹۱

اولین اروپایی‌هایی که به قاره‌ی آمریکا رسیدند، اغلب سکونتگاه‌هایشان را روی سکونتگاه‌های بومیان ساختند. گاهی هم ساکنان را به‌زور بیرون می‌راندند. اما در بسیاری از موارد نیازی به این کار نبود، چون سکونتگاه‌ها خالی بودند؛ مردمی که زمانی آن‌جا زندگی می‌کردند، پیش‌تر مرده بودند. بیماری‌های اروپایی حتی سریع‌تر از مهاجران سفر کرده بودند. این بیماری‌ها ویرانی به بار آوردند و حدود ۹۰ درصد جمعیتی را از بین بردند که شاید به ۱۰۰ میلیون نفر می‌رسید. این فروپاشی ناگهانی و فاجعه‌بار جوامع بومی، برداشت اروپایی‌ها را شکل داد. مهاجران کشتزارهای پوشیده از گیاهان خودرو را با طبیعت بکر اشتباه گرفتند و بومیان را مردمانی ابتدایی دیدند که در عصر حجر گیر کرده‌اند؛ نه آن‌طور که واقعاً بودند: بازماندگان تمدن‌هایی فروپاشیده. در موجزهای این کتاب، با بررسی شیوه‌ای که اولین ساکنان قاره‌ی آمریکا دنیای اطرافشان را شکل دادند، روایت تاریخی را اصلاح می‌کنیم. نکته‌ای درباره‌ی زبان: گروه‌های بومی آمریکای شمالی و جنوبی ترجیح می‌دهند با نام خاص قبیله‌ی خودشان خوانده شوند. نویسنده هم همین کار را می‌کند و موجزهای این کتاب هم همین‌طور. نویسنده هنگام اشاره‌ی کلی‌تر به اولین ساکنان قاره‌ی آمریکا، از اصطلاح‌های «سرخ‌پوستان» و «بومیان آمریکا» استفاده می‌کند؛ اصطلاح‌هایی که گروه‌های بومی هر دو را پذیرفته‌اند. این اصطلاح‌ها دسته‌بندی‌هایی فرهنگی و جغرافیایی‌اند، نه نژادی؛ معادل «اروپایی» برای نیم‌کره‌ی غربی‌اند، نه معادل «سفیدپوست» یا «قفقازی». در ادامه می‌فهمید بومیان چطور با آتش چهره‌ی طبیعت را عوض کردند؛ چرا آمازون آن‌قدرها هم که فکر می‌کنید وحشی نیست؛ و کشاورزان مکزیکی چطور رژیم غذایی دنیا را تغییر دادند.