موجز ۱ از ۶ · ۲ دقیقه
فناوری رایانه‌ای نظام‌های مالی، اقتصادی و سیاسی ما را دگرگون می‌کند.
در سراسر قرن ۲۰، سه ایدئولوژی سیاسی متمایز برای تسلط بر جهان رقابت می‌کردند: کمونیسم، فاشیسم و لیبرالیسم. به اواخر قرن ۲۰ که برسیم، لیبرالیسم، که دموکراسی، کسب‌وکار آزاد و آزادی‌های فردی را ارج می‌نهد، برنده‌ی قطعی بود. اما نظام لیبرال‌دموکراتیک غرب چگونه از پس قرن ۲۱ برخواهد آمد؟
نگران‌کننده است که علائم حیاتی این نظام خوب نیستند؛ و انقلاب فناوری اطلاعات مقصر است.
از دهه‌ی ۱۹۹۰ به بعد، می‌توان گفت فناوری رایانه‌ای بیش از هر نیروی دیگری جهان ما را دگرگون کرده است. اما با وجود تأثیر عظیم این فناوری، به نظر می‌رسد بیشتر سیاستمداران به‌سختی می‌توانند این نوآوری جدید را درک کنند؛ توانایی سیاستمداران برای کنترل این فناوری حتی کمتر است.
کافی است دنیای مالی را در نظر بگیرید. رایانه‌ها همین حالا هم نظام مالی ما را به‌شدت پیچیده کرده‌اند؛ این پیچیدگی به حدی رسیده است که اکنون انسان‌های بسیار کمی می‌توانند سازوکار این نظام را درک کنند. با ادامه‌ی قرن ۲۱ و پیشرفت هوش مصنوعی، ممکن است به مرحله‌ای برسیم که هیچ انسانی نتواند هیچ درکی از داده‌های مالی پیدا کند. پیامدهای این سناریو برای فرایند سیاسی ما نگران‌کننده هستند. فقط آینده‌ای را تصور کنید که در آن دولت‌ها باید صبورانه منتظر بمانند تا الگوریتم‌ها برای بودجه یا طرح‌های اصلاح مالیاتی دولت‌ها چراغ سبز نشان دهند.
متأسفانه، برای بسیاری از سیاستمداران قرن ۲۱، دگرگونی ناشی از فناوری در صدر دستور کار نیست. برای نمونه، در جریان انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا در سال ۲۰۱۶، نه دونالد ترامپ و نه هیلاری کلینتون درباره‌ی پیامدهای خودکارسازی برای از دست رفتن شغل‌ها صحبت نکردند. در واقع، فناوری تحول‌آفرین فقط در چارچوب رسوایی ایمیل‌های هیلاری کلینتون واقعاً موضوع بحث قرار گرفت.
این دیوار سکوت باعث می‌شود بسیاری از رأی‌دهندگان اعتمادشان را به دولت‌های مستقر از دست بدهند. مردم عادی در دموکراسی‌های لیبرال سراسر جهان غرب، در این دنیای نو و جسورانه‌ی هوش مصنوعی، جهانی‌شدن و یادگیری ماشین، بیش‌ازپیش احساس می‌کنند که دیگر نقشی ندارند. و این ترس از بی‌نقش شدن باعث شده است که مردم عادی نومیدانه بخواهند پیش از آنکه خیلی دیر شود، هر قدرت سیاسی‌ای را که هنوز دارند به کار بگیرند. قانع نشده‌اید؟ کافی است به زلزله‌های سیاسی سال ۲۰۱۶ نگاه کنید. هم برگزیت در بریتانیا و هم انتخاب دونالد ترامپ در ایالات متحده از حمایت مردم عادی برخوردار بودند؛ این مردم نگران بودند که جهان و نظام‌های سیاسی لیبرال مسلط بر آن، آن‌ها را جا بگذارند.
در سراسر قرن ۲۰، کارگران عادی نگران بودند که نخبگان اقتصادی نیروی کارشان را استثمار کنند. اما این روزها، توده‌های مردم بیشتر از این می‌ترسند که جایگاه اقتصادی خود را در اقتصادی با فناوری پیشرفته از دست بدهند که دیگر اصلاً به نیروی کارشان نیاز ندارد.