جایزه‌ی بزرگ‌تر

در سال ۱۹۸۴، پژوهشگری به نام رابرت گلدمن از ۱۹۸ ورزشکار برتر پرسید اگر دارویی تشخیص‌ناپذیر برای بالابردن عملکرد باشد که مدال طلا را برایشان تضمین کند، اما تا پنج سال دیگر آن‌ها را بکشد، مصرفش می‌کنند؟ نتیجه؟ بیش از نیمی‌شان گفتند بله. اما فقط ورزشکارها نیستند که رقابت را زیادی مهم می‌دانند. بیشتر ما به بردن وسواس داریم. نمی‌دانیم چطور، اما به این‌جا رسیده‌ایم که خودمان را با برنده یا بازنده بودن تعریف کنیم. برایمان خیلی مهم است که باهوش‌ترین بچه، بامزه‌ترین گربه، پربازده‌ترین سبد سهام، بیشترین دوست در فیس‌بوک و چشمگیرترین رزومه را داشته باشیم. همه‌چیز به بهترین‌بودن برمی‌گردد، نه فقط عضوی از یک تیم بودن. همان‌طور که در موجزهای این کتاب می‌خوانید، این وسواس فرهنگی به بردن، به همه‌ی ما، بچه‌هایمان و حتی اقتصادمان آسیب می‌زند. هم‌چنین می‌فهمید چرا رقابت در مدرسه تقلب را رواج می‌دهد؛ چرا مقایسه‌ی بچه‌ها با هم رابطه‌شان را خراب می‌کند؛ و چرا تمرین سخت با لباس لاستیکی ایده‌ی خوبی نیست.