نوآوری‌های فناورانه در چند مرحله توسط گروه‌های مختلف پذیرفته می‌شوند.

پذیرفته شدن همه‌ی محصولات فناورانه‌ی نوآورانه در هر جامعه‌ای زمان می‌برد. به دلیل تفاوت نگرش‌ها به فناوری جدید، این فرایند پذیرش معمولاً مرحله‌به‌مرحله و هر بار در میان یک گروه از افراد رخ می‌دهد؛ این روند مطابق با چرخه‌ای است که به‌درستی «چرخه‌ی عمر پذیرش فناوری» نام گرفته است. نخستین کسانی که فناوری جدید را می‌پذیرند، شیفتگان فناوری هستند؛ فناوری یکی از علایق محوری زندگی این افراد است. آن‌ها صرفاً می‌خواهند پیش از همه به جذاب‌ترین فناوری جدید دست پیدا کنند؛ حتی اگر این فناوری هنوز پر از اشکال باشد و در بعضی قسمت‌ها درست کار نکند.

گروه بعدی، دوراندیشان هستند. آن‌ها بیش از خود فناوری، به مزیت رقابتی راهبردی‌ای علاقه دارند که فناوری می‌تواند فراهم کند. دوراندیشان در پی پیشرفت‌های جهشی هستند، نه بهبودهای جزئی در وضع موجود. دو گروه بالا بازار اولیه‌ی نسبتاً کوچک را تشکیل می‌دهند؛ پس از بازار اولیه، بازار اصلی قرار دارد که حیاتی و بسیار بزرگ‌تر است. وقتی فناوری کارآمدی خود را ثابت کرده باشد و یک رهبر مشخص در بازار ظهور کرده باشد، عمل‌گرایان که تقریباً یک‌سوم کل بازار را تشکیل می‌دهند، به‌اندازه‌ی کافی احساس امنیت می‌کنند تا به جمع پذیرندگان بپیوندند. عمل‌گرایان برخلاف دوراندیشان، به دنبال تغییرات بزرگ نیستند؛ بلکه در پی مزایای تدریجی حاصل از محصولات استانداردی هستند که پشتیبانی خوبی دارند.

عمل‌گرایان مشتریانی بسیار وفادار هستند؛ بنابراین جلب حمایت عمل‌گرایان کلید تسلط بلندمدت بر بازار است. گروه چهارم، محافظه‌کاران هستند؛ تعداد محافظه‌کاران به‌اندازه‌ی عمل‌گرایان است؛ اما محافظه‌کاران به فناوری پیشرفته بدگمان هستند. آن‌ها محصولاتی ساده، باکیفیت و کم‌هزینه می‌خواهند که هیچ دردسری نداشته باشند. در نهایت، شکاکان گروه کوچکی هستند که در برابر فناوری پیشرفته مقاومت می‌کنند و اغلب به‌عنوان یک بخش از مشتریان نادیده گرفته می‌شوند؛ اما شکاکان می‌توانند بازخورد ارزشمندی درباره‌ی چگونگی ناکامی محصول شما در برآورده کردن انتظاراتشان ارائه دهند.