موجز ۱ از ۱۱ · ۲ دقیقه
توجه، کلید عملکرد عالی در جهانی پر از حواس‌پرتی‌های بی‌پایان است.
هر بار که مدتی ایمیل یا گوشی‌تان را بررسی نمی‌کنید، آیا خود را در حال مقابله با میلی به‌شدت نیرومند می‌یابید که شما را وامی‌دارد هر کاری را که انجام می‌دهید کنار بگذارید و نگاهی بیندازید؟ و اگر تسلیم این میل شوید، آیا وقتی هیچ پیام تازه‌ای در انتظارتان نیست، به‌نوعی احساس نارضایتی می‌کنید؟
ما در دورانی پر از حواس‌پرتی زندگی می‌کنیم. میل مداوم به پاسخ دادن به حجم عظیم اطلاعات و محرک‌های محیطمان، ما را به وضعیت توجه جزئیِ پیوسته می‌کشاند؛ در این وضعیت، بی‌دقت از چیزی به چیز دیگر می‌پریم، از گوشی‌هایمان به ایمیل و بعد به فیس‌بوک می‌رویم و با این کار توانایی‌مان را برای انتخاب چیزی که به آن توجه می‌کنیم تضعیف می‌کنیم.
بااین‌حال، حتی وقتی فعالیت‌ها و محرک‌ها ما را احاطه کرده‌اند، می‌توانیم تمرکز کنیم. آنچه نیاز داریم توجه انتخابیِ قوی است. در واقع، هرچه توانایی ما برای انتخاب موضوع تمرکزمان قوی‌تر باشد، بهتر می‌توانیم عوامل بالقوه‌ی حواس‌پرتی را نادیده بگیریم.
برای مثال، روزنامه‌نگاران در دفتر بدون پارتیشن نیویورک تایمز، با وجود سروصدا و دیگر عوامل حواس‌پرتی در اطرافشان، می‌توانند بر کار خود تمرکز کنند و کارها را تا موعد مقرر تحویل دهند. هیچ‌یک از این روزنامه‌نگاران هرگز برای تمرکز بهتر درخواست سکوت نمی‌کند.
اما توجه انتخابی همه به این اندازه قوی نیست. بیشتر ما هنگام کار تمایل داریم خیال‌پردازی کنیم یا با فعالیت‌های دیگری که وقت را تلف می‌کنند، حواسمان را پرت کنیم. به همین دلیل، ضروری است توجه انتخابی خود را افزایش دهیم تا بتوانیم عوامل بیرونی حواس‌پرتی را نادیده بگیریم و وظایفمان را انجام دهیم.
بااین‌حال، عوامل حواس‌پرتی که ما را در بر می‌گیرند، نه‌تنها وقت ما را در معرض تلف شدن قرار می‌دهند و بهره‌وری‌مان را کاهش می‌دهند؛ این عوامل توانایی ما را برای غرق شدن در یک موضوع نیز کم می‌کنند و احتمال رسیدن به حالت غرقگی و در نتیجه یادگیری و کشف چیزهای تازه را کاهش می‌دهند. در واقع، این مسئله آن‌قدر برجسته است که اعتیاد به اینترنت در میان جوانان، همین حالا در بسیاری از کشورهای آسیایی به‌عنوان مشکلی ملی در حوزه‌ی سلامت شناخته شده است.
پس اگر بتوانیم توانایی خود را برای نادیده گرفتن عوامل حواس‌پرتی و تمرکز خوب پرورش دهیم، می‌توانیم به بهبود عملکردمان کمک کنیم و به خود امکان دهیم تأملات عمیق‌تر و بینش‌های ژرف‌تری داشته باشیم.