موجز ۱ از ۸ · ۲ دقیقه
پنج جنبهی عشقورزی آگاهانه در روابط عاشقانه نقشی محوری دارند.
اولین خاطرهی کودکیتان چیست؟ شاید خاطرهی والدینتان باشد که برایتان داستان میخوانند یا زانویتان را پس از زمین خوردن پانسمان میکنند. در کودکی برای برآورده کردن نیازهای عاطفیمان و برای اینکه احساس امنیت و خواستنی بودن کنیم، به والدینمان تکیه میکنیم. حمایت عاطفیای که در سنین پایین به دنبالش هستیم، میتواند به آنچه نویسنده پنج اِی مینامد تقسیم شود. این پنج مورد عبارتاند از توجه، پذیرش، قدردانی، محبت و اجازه دادن به دیگران برای اینکه همان کسی باشند که هستند.
دریافت این پنج نشانهی عشق برای ساختن هویت و شخصیتی منسجم و پرورش عزتنفس حیاتی است. اما این پنج نشانه برای ایجاد پیوندهای قوی با شریک عاطفیمان در بزرگسالی نیز ضروریاند. پیام اصلی این است: پنج جنبهی عشقورزی آگاهانه در روابط عاشقانه نقشی محوری دارند. در هر مرحله از زندگی به مهر و مراقبت افرادی نیاز داریم که با احساساتمان هماهنگ باشند و به نیازهایمان پاسخ دهند. پنج اِی تمام چیزهایی را مشخص میکنند که ما بهعنوان فرد برای پرورش توانمندی شخصی، ایجاد آرامش و افزایش تواناییمان در عشق ورزیدن و دریافت عشق نیاز داریم. بیایید نگاهی به این پنج مورد بیندازیم.
اولین مورد، توجه است. در روابط، توجه داشتن به شریک عاطفیمان یعنی گوش دادن به افکار و احساسات او. این کار اغلب مستلزم آن است که به تعبیر نویسنده «شاهدی آگاه» باشیم. عزیزانمان ممکن است در گذشته آزار دیده باشند، با خیانت روبهرو شده باشند یا رنج کشیده باشند؛ و وظیفهی ما بهعنوان شریک عاطفیشان این است که با احترام به داستانهایشان گوش بدهیم. دومین مورد، پذیرش خودمان و دیگران است. پذیرش متقابل، سنگ بنای یک رابطهی سالم است.
وقتی کسی را پیدا میکنیم که ما را با همهی احساسات و بارهای عاطفیمان دوست دارد، احساس رهایی میکنیم. لازم نیست پشت نقاب پنهان شویم؛ زیرا شریک عاطفیمان ما را با تمام آنچه هستیم دوست دارد. سومین مورد، قدردانی است. این مورد شامل ارزش گذاشتن به استعدادهای شریک عاطفیمان، شناختن و درک محدودیتهای او و حمایت از او در دنبال کردن رؤیاها و خواستههایش میشود. محبت چهارمین اِی در این فهرست است. محبت شامل در آغوش گرفتن و لمس کردن شریک عاطفیمان به شیوههایی محترمانه میشود.
دریافت محبت در قالب بوسه، آغوش یا حتی لبخندی ملایم از آن سوی اتاق، به ما کمک میکند احساس کنیم دوستمان دارند و خواستنی هستیم. محبت نیاز کودکانهی ما به احساس امنیت و آسودگی را برآورده میکند. پنجمین و آخرین اِی، اجازه دادن به زندگی و عشق است تا همان چیزی باشند که هستند؛ با تمام اندوه، شور و سرمستی و دلشکستگیشان، بدون تلاش برای در دست گرفتن کنترل. حضور داشتن در یک رابطه همین را میطلبد: عشق ورزیدن و دریافت عشق.