موجز ۱ از ۱۰ · ۲ دقیقه
برقراری ارتباط بیگانه‌ساز مانع شفقت می‌شود.
در هر جامعه‌ای، ارتباط یکی از اجزای بنیادی زندگی روزمره است؛ اگر می‌خواهیم در جامعه به‌خوبی عمل کنیم، باید یاد بگیریم چگونه به‌طور مؤثر با دیگران ارتباط برقرار کنیم.
متأسفانه معمولاً از زبانی استفاده می‌کنیم که جریان ارتباط را قطع می‌کند و، از آن بدتر، به ما و کسی که با او صحبت می‌کنیم آسیب می‌زند.
این ارتباط بیگانه‌ساز با زندگی زمانی رخ می‌دهد که کلماتمان به جای پل ساختن، دیوار می‌کشند. برای مثال، خودخواه خواندن دوستی که آخرین تکه‌ی کیک را از ظرف برداشته است، حرفی قضاوت‌گرانه است که حالت دفاعی ایجاد می‌کند. در مقابل، پرس‌وجویی ساده درباره‌ی انگیزه‌ی آن دوست می‌تواند به یافتن راه‌حل کمک کند.
علاوه بر این، چنین زبانی ما را از وجه مشفق وجودمان بیگانه می‌کند؛ در نتیجه، هم به‌عنوان فرد و هم به‌عنوان جامعه خشن‌تر می‌شویم. او. جی. هاروی، استاد روان‌شناسی دانشگاه کلرادو، ارتباط میان زبان و خشونت را بررسی کرده است. هاروی بخش‌هایی تصادفی از ادبیات جهان را از کشورهای مختلف مطالعه کرد و به دنبال واژه‌هایی گشت که درباره‌ی افراد قضاوت می‌کردند، مانند «خوب» و «بد».
این پژوهش نشان داد کشورهایی که در ادبیاتشان واژه‌های قضاوت‌گرانه‌ی بیشتری داشتند، موارد خشونت بیشتری نیز داشتند. هاروی نتیجه گرفت فرهنگ‌هایی که به افراد برچسب «خوب» یا «بد» می‌زنند، این اندیشه را تقویت می‌کنند که افراد «بد» سزاوار مجازات هستند؛ این اندیشه به وقوع خشونت کمک می‌کند.
اما ارتباط بیگانه‌ساز با زندگی بسیار فراتر از صرفاً «خوب» یا «بد» می‌رود. در واقع، این شکل از ارتباط شامل مجموعه‌ای از شگردهای زبانی است که به ایجاد فاصله میان افراد کمک می‌کنند. یکی از این شگردها قضاوت اخلاق‌گرایانه است.
قضاوت‌های اخلاق‌گرایانه، که معمولاً شامل توهین، انتقاد و برچسب‌زدن هستند، به‌طور ضمنی می‌گویند کسی که برخلاف نظام ارزشی شما عمل می‌کند، رفتار «نادرستی» دارد.
دختری را تصور کنید که می‌خواهد از خانه‌ی والدینش برود؛ والدین فکر می‌کنند دخترشان آماده نیست و خودش را به خطر خواهد انداخت. اما والدین به جای اینکه مشفقانه حرفشان را بیان کنند و بکوشند دیدگاه دخترشان را بفهمند، به دخترشان برچسب «خودخواه» می‌زنند.
والدین می‌توانند به جای «خودخواه» خواندن دخترشان، زمانی را صرف شناسایی نیازهای خود و نیازهای دخترشان کنند و درباره‌ی این نیازها گفت‌وگویی مشفقانه داشته باشند. شاید معلوم شود نگرانی واقعی والدین این است که چقدر دلتنگ دخترشان خواهند شد. والدین با استفاده از زبانی مشفقانه می‌توانند به جای بیگانه کردن یکدیگر، میان تفاوت‌هایشان پل بزنند.
البته این فقط آغاز کار است؛ موجزهای بعدی دقیقاً به شما نشان می‌دهند چگونه ارتباط مشفقانه را شروع کنید.