موجز ۱ از ۴ · ۳ دقیقه
گوشی‌های هوشمند عامل افزایش نگران‌کننده‌ی مشکلات سلامت روان در کودکی و نوجوانی هستند
در اوایل دهه‌ی ۲۰۰۰، وضعیت سلامت روان در میان کودکان پیش از نوجوانی و نوجوانان نسبتاً باثبات به نظر می‌رسید؛ و هیچ نشانه‌ی روشنی از بحرانی قریب‌الوقوع وجود نداشت. اما دهه‌ی بعد تغییری چشمگیر به همراه آورد: مشکلات سلامت روان در میان کودکان و نوجوانان نسل زد با سرعتی نگران‌کننده شروع به افزایش کردند.
برای درک ابعاد این پدیده، یافته‌های یک پیمایش ملی مصرف مواد مخدر و سلامت در آمریکا را در نظر بگیرید. داده‌ها نشان می‌دهند که موارد گزارش‌شده‌ی دوره‌های افسردگی در میان دختران از سال ۲۰۱۲ به این سو، به میزان حیرت‌آور ۱۴۵ درصد افزایش یافته‌اند. در میان پسران، این افزایش حتی چشمگیرتر است؛ موارد گزارش‌شده‌ی دوره‌های افسردگی در همین بازه ۱۶۱ درصد افزایش یافته‌اند. این تأثیر از علائمی که افراد خودشان گزارش می‌کنند فراتر می‌رود؛ از سال ۲۰۱۲ به این سو، تشخیص اضطراب در میان دانشجویان ۱۳۴ درصد، تشخیص افسردگی ۱۰۶ درصد، تشخیص اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی ۷۲ درصد و تشخیص اختلال دوقطبی ۵۷ درصد افزایش یافته است. این افزایش شدید چالش‌های سلامت روان، به‌استثنای برخی از افراد جوان نسل هزاره، عمدتاً به جمعیت نسل زد محدود می‌شود.
این آمار تنها گوشه‌ای از مسئله را آشکار می‌کنند. در میان دختران، از سال ۲۰۱۰ به این سو، مراجعه به اورژانس به دلیل خودآزاری ۱۸۸ درصد افزایش یافته است؛ و نرخ خودکشی ۱۶۷ درصد افزایش یافته است. در میان پسران نیز ارقام نگران‌کننده‌اند؛ مراجعه به اورژانس به دلیل خودآزاری ۴۸ درصد افزایش یافته است؛ و نرخ خودکشی ۹۱ درصد جهش کرده است.
چه چیزی این تغییر چشمگیر در وضعیت سلامت روان نسل زد را توضیح می‌دهد؟ پاسخ ممکن است تا حدی در رواج گسترده‌ی گوشی‌های هوشمند و تغییرات همراه با آن در بافت اجتماعی دوران نوجوانی باشد. گوشی‌های هوشمند که نخستین بار در سال ۲۰۰۷ معرفی شدند و تا دهه‌ی ۲۰۱۰ رواج گسترده یافتند، عمیقاً بر شیوه‌ی تعامل، ارتباط و مشارکت جوانان در دنیای پیرامونشان تأثیر گذاشته‌اند.
مطالعات نشان داده‌اند که کودکان پیش از نوجوانی و نوجوانانی که در دهه‌ی ۱۹۹۰ و اوایل دهه‌ی ۲۰۰۰ به اینترنت دسترسی داشتند، در دوران نوجوانی خود به‌طور میانگین کمی شادتر از پیشینیانشان در نسل ایکس بودند. بااین‌حال، با رواج گسترده‌ی گوشی‌های هوشمند، این روند به‌طرز چشمگیری معکوس شد؛ گوشی‌های هوشمند به نوجوانان امکان می‌دادند هر جا که بودند، پیوسته متصل و آنلاین باشند. تا سال ۲۰۱۶، ۷۹ درصد از نوجوانان گوشی هوشمند داشتند؛ و ۲۸ درصد از کودکان هشت تا ۱۲ ساله نیز گوشی هوشمند داشتند. به‌طرزی نگران‌کننده، گزارشی از مرکز پیو در سال ۲۰۲۲ نشان می‌دهد که ۴۶ درصد از نوجوانان خود را «تقریباً همیشه» آنلاین توصیف می‌کنند.
این تغییر در چشم‌انداز اجتماعی کودکی و نوجوانی که اغلب «بازسیم‌کشی بزرگ دوران کودکی» نامیده می‌شود، تأثیر قابل‌توجهی بر سلامت روان نسل زد داشته است. با انتقال فزاینده‌ی زندگی اجتماعی نوجوانان به فضای آنلاین از طریق دسترسی دائمی به شبکه‌های اجتماعی، بازی‌های ویدئویی و دیگر فعالیت‌های اینترنتی، نخستین نسل نوجوانان در ایالات متحده که دوران نوجوانی را با این سطح از اتصال گذرانده‌اند، از هر نسل پیش از خود که وضعیتش ثبت شده است مضطرب‌تر و افسرده‌تر شده‌اند؛ و گرایش بیشتری به خودکشی پیدا کرده‌اند. این روند نگران‌کننده به آمریکا محدود نیست؛ مطالعات در کانادا، بریتانیا و کشورهای نوردیک یافته‌های مشابهی گزارش کرده‌اند که حاکی از جهانی‌بودن این پدیده است.
هرچند عوامل دیگری، مانند اضطراب پیرامون مسائل جهانی از جمله تغییرات اقلیمی، نیز ممکن است در پیامدهای سلامت روان نسل زد نقش داشته باشند، به نظر می‌رسد فراگیری استفاده از گوشی هوشمند و تغییرات همراه با آن در پویایی‌های اجتماعی، محرک‌های اصلی این موج عظیم بیماری روانی باشند. درحالی‌که با پیامدهای این بحران دست‌وپنجه نرم می‌کنیم، روشن است که برای تدوین راهبردهای مؤثر در حمایت از سلامت روان جوانانمان، به درکی عمیق‌تر از تعامل پیچیده‌ی فناوری، تعامل اجتماعی و رشد نوجوانان نیاز داریم.