موجز ۱ از ۸ · ۲ دقیقه
پرورش شفقت فراگیر، راهی به سوی زندگی سالم‌تر و شادتر است.
دالایی لاما بر رشد و پرورش شفقت تأکید زیادی دارد. شفقت نه‌تنها مؤلفه‌ای مهم در رشد معنوی بودایی است، بلکه مؤلفه‌ای مهم در شادی استوار و پایدار نیز هست.
شفقت را می‌توان به‌طور تقریبی حالتی ذهنی تعریف کرد که غیرپرخاشگرانه است: آرزوی رهایی دیگران از رنج. در شفقت حقیقی، این آرزو عمیق و فراگیر است و به احساسات شخصی یا دلبستگی به افراد خاص مربوط نمی‌شود. بلکه همه‌ی موجودات زنده، از جمله دوستان، دشمنان و حتی ماهی‌ای را که بر قلاب به خود می‌پیچد، دربرمی‌گیرد.
پژوهش‌ها فواید ذهنی و جسمی نگرش شفقت‌آمیز را به‌خوبی مستند کرده‌اند. این فواید از تجربه‌ی «سرخوشی» عاطفی پس از کمک به دیگران تا افزایش امید به زندگی خود فرد را دربرمی‌گیرند. اما چشمگیرترین ویژگی فرد مشفق، گستردگی مهر او به دیگران است؛ او با همه‌ی دیگران احساس نزدیکی عمیقی دارد، فرقی نمی‌کند که دیگران ثروتمند باشند یا فقیر باشند، دوستان نزدیک باشند یا کاملاً غریبه باشند.
برای پرورش شفقت، باید بکوشید با دیگران همدلی کنید و فعالانه تلاش کنید مسائل را از دیدگاه آن‌ها بفهمید. روشی مؤثر برای این کار، شناخت پیشینه‌ی دیگران و تمرکز بر وجه اشتراک شما با آن‌هاست. فرض کنید، برای مثال، راننده‌ی تاکسی شما می‌کوشد کرایه‌ی بیشتری از شما بگیرد. به‌جای عصبانی شدن، می‌توانید به وجه اشتراک خود و راننده فکر کنید؛ مثلاً اینکه هر دو خسته و گرسنه هستید و می‌خواهید نزد خانواده‌هایتان برگردید. سپس سعی کنید خودتان را در جایگاه راننده بررسی کنید: چه احساسی داشتید؟ این کار معمولاً به شما کمک می‌کند همدلی را در خود پرورش دهید و خشمی را که احساس می‌کردید کاهش دهید؛ در نتیجه، شفقت بیشتری پیدا می‌کنید و زندگی شادتری خواهید داشت.
پرورش شفقت فراگیر، راهی به سوی زندگی سالم‌تر و شادتر است.