کشف کنید که تصور جامعه از «عادی بودن» چگونه ما را بیمار می‌کند.

در دهه‌ی ۱۹۹۰، کلینیک کلیولند شاهد پدیده‌ای عجیب بود. با وجود تماس نسبتاً کوتاه با بیماران، کارکنان پرستاری اغلب می‌توانستند پیش‌بینی کنند که چه کسی به ای‌ال‌اس مبتلا خواهد شد؛ بیماری خودایمنی تحلیل‌برنده‌ای که به سلول‌های عصبی مغز و ستون فقرات حمله می‌کند. پرستاران در پرونده‌ی هر بیمار یادداشت‌هایی مانند این می‌نوشتند: «احتمالاً ای‌ال‌اس دارد؛ بیش از حد مهربان است» یا «به‌هیچ‌وجه؛ به اندازه‌ی کافی مهربان نیست.» در کمال شگفتی متخصصان مغز و اعصاب، این پیش‌بینی‌ها تقریباً همیشه درست بودند.

در دهه‌های پس از آن، پژوهش‌ها مشاهدات پرستاران را تأیید کرده‌اند. عنوان یکی از مقاله‌های منتشرشده این است: Patients with ALS Are Usually Nice Persons («بیماران مبتلا به ای‌ال‌اس معمولاً آدم‌های مهربانی هستند»). این موضوع درباره‌ی بیماری‌های دیگر هم صدق می‌کند. در سال ۲۰۰۰، نشریه‌ی پرستاری سرطان رابطه‌ی بین سرکوب خشم و سرطان را بررسی کرد. اما چطور ممکن است ویژگی شخصیتی‌ای مانند مهربانی بیماری را پیش‌بینی کند؟ از نظر پزشک مشهور جهانی، دکتر

گابور ماته، پاسخ در تروما و استرس مزمن نهفته است. در واقع، این عوامل اغلب زیربنای بخش بزرگی از آن چیزی هستند که بیماری می‌نامیم. دکتر ماته با تکیه بر دهه‌ها تجربه‌ی پزشکی خود، در پی رد باورهای نادرست رایج درباره‌ی عوامل بیماری‌زا برآمده است. در این خلاصه، نقد قدرتمند او را درباره‌ی اینکه جامعه‌ی ما چگونه بیماری را پرورش می‌دهد بررسی خواهیم کرد؛ همچنین یک مسیر احتمالی بهبود مبتنی بر شفقت را بررسی خواهیم کرد. به‌ویژه، دکتر

ماته از ما می‌خواهد که دیگر بیماری را نمود آسیب‌شناسی فردی نبینیم. در عوض، افراد بیمار «زنگ خطری زنده» هستند که توجه ما را به این واقعیت جلب می‌کنند: آنچه در این فرهنگ عادی تلقی می‌شود، نه سالم است و نه طبیعی است. چیزهایی که غیرعادی‌اند، یعنی اعتیاد، سلامت روان و بیماری، در واقع پاسخی معقول به شرایط تروما و استرسی هستند که بسیاری از ما در آن زندگی می‌کنیم.