تعارض میان دلبستگی و اصالت به خودی چندپاره منجر می‌شود.

می اوک ایکارو در ۲۷سالگی به اختلال خودایمنی نادر و دردناکی به نام اسکلرودرمی مبتلا شد که در آن بافت همبند سراسر بدن سفت می‌شود. این بیماری می اوک را زمین‌گیر کرد و توان حرکت را از او گرفت. درد و ناامیدی او چنان شدید بود که می‌خواست به زندگی‌اش پایان دهد. وضعیت می اوک پزشکان را سردرگم کرده بود؛ بنابراین او برای یافتن پاسخ به دوران کودکی‌اش رجوع کرد.

او در کره از مادری تنها به دنیا آمد و در شش‌ماهگی به فرزندخواندگی سپرده شد. سپس زوجی مسیحی انجیلی در آمریکا او را پذیرفتند و در محیطی سخت‌گیرانه بزرگ کردند. او سال‌ها از سوی پدرخوانده‌اش مورد آزار جنسی قرار گرفت؛ او خاطرات این آزار را سرکوب کرده بود. وقتی می اوک رویارویی با گذشته‌اش را آغاز کرد، فهمید که چه اندازه درد عاطفی را در خود فروخورده است. او برای کنار آمدن با این درد، یاد گرفته بود انرژی‌اش را صرف عملکردی بیش از حد بالا و حضوری جایگزین‌ناپذیر در محیط کار کند؛ او اغلب فشارهای همه‌ی اطرافیانش را به دوش می‌کشید. هرچند بیماری می اوک نادر است، داستان او متأسفانه نادر نیست.

همانند بیماران مبتلا به ای‌ال‌اس در کلینیک کلیولند، این ویژگی‌ها در بیماران مبتلا به بیماری‌های خودایمنی رایج‌اند: ازخودگذشتگی، سرکوب احساسات منفی، به‌ویژه خشم، و نگرانی زیاد درباره‌ی پذیرش اجتماعی. پس اینجا چه اتفاقی می‌افتد؟ از نظر دکتر ماته، این نمونه‌ای از اتفاقی است که وقتی دو نیاز اساسی انسان، یعنی دلبستگی و اصالت، در تعارض قرار می‌گیرند رخ می‌دهد. دلبستگی نیاز بنیادی شما به نزدیکی عاطفی و عشق است. اما شما همچنین نیاز دارید که با هدایت شناختی عمیق از خود اصیلتان، نویسنده‌ی زندگی خود باشید.

در مورد می اوک، ترومای جدایی و آزار جنسی چنان دردناک و هراس‌انگیز بود که او ناچار شد ارتباطش را با خاطرات و خود عاطفی‌اش کاملاً قطع کند. او در مقطعی آموخت که سخت کار کردن و مفید بودن راهی امن برای پذیرفته شدن است. خودِ دوپاره همین است: بخش‌هایی از وجودتان هستند که باور دارید پذیرفتنی‌اند؛ بخش‌های دیگری هم هستند که آن‌ها را طرد می‌کنید. وقتی می اوک یاد گرفت دوباره با بخش‌هایی که زمانی طردشان کرده بود ارتباط برقرار کند، روند بهبودش آغاز شد. امروز او دیگر هیچ دارویی مصرف نمی‌کند و می‌تواند دوباره راه برود، سفر کند و حتی کوه‌پیمایی کند. در ادامه، بررسی خواهیم کرد که این خودِ دوپاره چگونه شرایط را برای بیماری فراهم می‌کند.