نوع دیگری از قدرت

سیاست فراخوانی عجیب است: فرساینده و دشوار، و اغلب هم به شکست می‌رسد. ماکس وبر، جامعه‌شناس مشهور آلمانی، در سخنرانی معروفی در سال ۱۹۱۹ آن را به «سوراخ‌کردن پیوسته و آهسته‌ی تخته‌های سخت» تشبیه کرد. می‌گفت «رسالت» سیاسی به «استواری قلبی نیاز دارد که بتواند فروریختن همه‌ی امیدها را تاب بیاورد».

رهبران سیاسی اغلب بر همین عزم و استقامت وبری تأکید می‌کنند. نیکسون می‌گفت سیاست ورزشی تماسی است؛ یعنی هرکس سر راهش قرار بگیرد ضربه می‌خورد. مارگارت تاچر «بانوی آهنین» بود: سازش‌ناپذیر، تسلیم‌ناپذیر و تغییرناپذیر. از رأی‌دهنده‌های آمریکایی مرتب می‌پرسند ترجیح می‌دهند با کدام نامزد در یک سنگر باشند؛ پرسشی که چرخه‌ی انتخابات را به‌سادگی با نبردی طاقت‌فرسا در میدان جنگ یکی می‌گیرد. در بریتانیا هم رهبران پرقدرت احزاب با ژست‌های نمایشی، در اعلام آمادگی برای شلیک موشک هسته‌ای به دشمنان فرضی، از هم پیشی می‌گیرند. پیوند رهبری و سرسختی آن‌قدر رایج است که کمتر مکث می‌کنیم و زیر سؤالش می‌بریم.

اما واقعاً سیاست‌مدارهایی می‌خواهیم، یا لازم داریم، که با غرور قدم بردارند، خودنمایی کنند و با اطمینانی سرد و آهنین به افق خیره شوند؟ جاسیندا آردرن وقتی در سال ۲۰۱۷ نخست‌وزیر نیوزیلند شد، چنین عقیده‌ای نداشت؛ بعد از بیش از پنج سال در این مقام هم همین نظر را دارد. «آردرنیسم» نوع دیگری از قدرت بود؛ قدرتی که بر مهربانی، انسانیت، صداقت و آسیب‌پذیری‌ها و توانمندی‌های مشترک ما تأکید می‌کرد. این رویکرد خودشیفتگیِ «برنده همه‌چیز را می‌برد» و سبک رهبری «مرد قدرتمند» را به چالش کشید؛ سبکی که نمونه‌ی شاخصش دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، بود و دوران ریاست‌جمهوری‌اش با نخست‌وزیری آردرن هم‌زمان شد.

در این کتاب بررسی می‌کنیم جاسیندا آردرن چطور به قدرت رسید، با آن چه کرد و از سبک نامتعارف و اغلب منحصربه‌فرد او در رهبری سیاسی چه می‌توانیم یاد بگیریم.