موجز ۱ از ۸ · ۲ دقیقه
کشف آبجو به پیدایش تمدنهای یکجانشین کمک کرد
بیشتر مردم گاهی یک لیوان آبجو مینوشند، اما تا حالا فکر کردهاید چه کسی اختراعش کرد؟ در واقع آبجو هرگز اختراع نشد؛ کشف شد. ریشهاش به پایان عصر یخبندان، حدود ۱۰٬۰۰۰ سال پیش از میلاد، برمیگردد؛ وقتی مردم منطقهای که به هلال حاصلخیز معروف است، یعنی خاورمیانه و مصر امروز، دانههای غلات وحشی را به فراوانی به دست میآوردند.
خیلی زود مردم فهمیدند اگر دانهها را در آب بخیسانند، نشاستهشان به مالت تبدیل میشود. وقتی با این دانههای مالتشده حریرهای درست میکردند و چند روز میگذاشتند تا تخمیر شود، نوشیدنیای مستکننده و کمی گازدار به دست میآمد. مردم طعمش و حسی را که در آنها ایجاد میکرد دوست داشتند، پس شروع کردند بیشتر و بیشتر از آن درست کنند.
میل به تولید آبجو یکی از دلیلهایی بود که انسانها به یکجانشینی و سرانجام کشاورزی رو آوردند. آن زمان زندگی بر شکار و گردآوری غذا استوار بود؛ پس آدمها فقط میتوانستند مدتهای کوتاه از بخشهای مشخصی از زمین استفاده کنند و نمیتوانستند غذا ذخیره کنند. اما وقتی اشتیاقشان به محصولات غلهای، مثل آبجو و نان، بیشتر شد، دنبال منبعی همیشگی از غله رفتند. این جستوجو آنها را به این کشف رساند که غلهی ذخیرهشده را میشود کمکم و در طول چند ماه، یا حتی چند سال، مصرف کرد. وقتی مزیت ذخیرهکردن را فهمیدند، دیدند بهتر است نزدیک انبارهای غله بمانند.
نیاز به غله سرانجام مردم را به سمت کشاورزی هم برد. با رشد جامعه و وابستگی بیشترش به خوراکهای غلهای مثل آبجو، شروع کردند به کاشتن و پرورش عمدی غله. آبجو هم به نوبهی خود، با رشد این سکونتگاههای اولیه و تبدیلشان به تمدنهای بزرگتر، بخش مهمتری از زندگی روزمره شد.
آبجو نماد زندگی متمدن بود و قسمتکردنش نشانهی مهماننوازی به حساب میآمد. حتی در بعضی آیینهای مذهبی و حکومتی هم از آن استفاده میشد. در حماسهی گیلگمش، که در میانرودان نوشته شده و بهطور گسترده اولین اثر بزرگ ادبیات بشر شناخته میشود، آبجو نوشیدنی «آدم متمدن» توصیف شده است.