راه درازی رفته‌ام

در اوایل دهه‌ی ۱۹۹۰، جنگ داخلی لیبریا شورشی‌های کشور همسایه، سیرالئون، را برانگیخت که برای مبارزه با دولتشان دست به اسلحه ببرند. این جنگ بیش از ده سال ادامه یافت و هزاران نفر در سراسر کشور کشته شدند. همه‌ی جنگ‌های داخلی هولناک‌اند، اما درگیری سیرالئون ویژگی بسیار وحشتناکی داشت: پسرهای کم‌سن‌وسال، بعضی حتی هفت‌ساله و ناتوان از درست نگه‌داشتن اسلحه، برای جنگیدن به خدمت گرفته می‌شدند.

نویسنده یکی از همین کودک‌سربازها بود. در آغاز درگیری از خانواده‌اش جدا شد و مجبور شد به‌تنهایی از خودش مراقبت کند. در همین راه، ارتش ملی او را به خدمت گرفت، به او مواد مخدر داد و وادارش کرد دست به جنایت بزند و وحشت‌هایی را از سر بگذراند که هیچ انسانی نباید تجربه کند؛ چه رسد به یک بچه.

موجزهای این کتاب، داستان شخصی نویسنده از فقدان و رستگاری را در میان هول و وحشت جنگ داخلی روایت می‌کنند. می‌خوانید ارتش ملی چطور با تبلیغات پسرها را تشنه‌ی خونریزی نگه می‌داشت؛ چرا دوران صلح برای کودک‌سربازهای نجات‌یافته چندان هم آرام نبود؛ و چطور عشق و مهربانی می‌تواند حتی عمیق‌ترین زخم‌های جنگ را التیام بدهد.